Disquisitio historico-theologica - pagina 92

76

eorum sacra et superstitiones vitandae, quod tamen non impedit, quominus christiano amore prosequamur, igitur sunt illicita

qui per inscitiam in errores inducti sunt.

nedum

nnobis minime negligi, «alio referimus

»Certe charitatem a

violari' inde apparet,

omnia studia nostra

quod non

ut miserae aniraae in

nisi

,

«spern salutis revoceraus. Sed eam partem aspernaraur, quae »velus catholicorum et Romanae Ecclesiae nomen retinet, om-

«nemque

eius

communionem defugimus, nec

prosequimur,

»cordia

wSatanae et Anti-Christi

Quae

«deli?

decuerat,

iit

*)."

»

societas tenebris

))cum Belial?

aniore et miseri-

sed abominamur ut corpus

Quae enim pars

cum

fideli

cum

Quae concordia

luce?

Quis porro consensus templo Dci

cum

idolis ^)?"

omni tamen infidelium necessitudine non usque eo

)»Ab

wChristianos

abhorr(ere),

»contractus,

nulla

«alioqui

ut

nulli

commercia,

exeundum

esset ex

infi-

Christi

(vult^

inter eos intercedant civiles

denique colloquia.

Jl^am

hoc mundo: sed nullara coire

socie-

nulla

»tatem permitt(it), quae horum imitandis superstitionibus fideles ^)." Quara parmii autem sibi in talibus constiterit Cal-

«irrctiat

vinus, ubi materiali Ecclesiae, cui favebat, notione impeditus sententiam ferrc debebat, clare haec eius verba tcstantur: »Ero-o »si ex duobus malis eligendum sit levius, facere aliter non posse «arbitror, qui sub Papatu degit,

»tismum, quamvis adulteratum, vitare religiossisime

tenebris

communio,

ut liberos suos ad Bap-

Fugere debemus

Romanensium

sacra,

nulla

cum Satane

tamen exlerna Ecclesiae »

quam

ofTerat *)."

Chrisli

participatio

nulla

damnum

est

cum

concordia;

caperet,

et

luce

ubi

»quamvis

adulteratum" Satani Baptismum Dco acceptum fore et prodesse existimat. Quodsi intcr ipsos fideles dissensio quaedam

nobis

oboriatur, tamen, ut se invicem tolerent, hortatur,

»qua

levis superstitio et inscitia

»cam »

patientia

corrigere studeant potius,

ad vindictam efTerveant.

»nempe

simplicium mentes occupat,

si

ut

quam intemperanter

In graviore errorum gen(ere), etsi casti-

«gationem meretur,

mediocris tamen adhibenda est severitas: »tantum ne indulgentia alatur eorum improbitas et conturaacia,

2)

Resp.

IV. 12. 3)

647^.

De

ad

versijh

quendam. Tom. VIII. 312a.

cf.

ib.

p.

305b,

ct

Inst.

9.

fug. imp.

Ad

ill.

sacr.

Tom. VIII. 413».

^)

Be

5)

Ep. ad Lael. Zodn. Tom. IX^.

furj. imp. iU.

cf.

de orc. Bei provid. Tom. VITT.

Tom. VIII. 322'' et 323». sacr. Tom. VIII. 413«.

praec. Lugdun.

57».

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen