Conservatisme en orthodoxie - pagina 16

— 12 droefste tijden van inzinking'

was der gemeente nog

van het heilige gebleven, en

sints bracht

altijd iets

de geloofsopwekking

eeuw ons menig kostbaar erfstuk terug. Welnu. Dat te redden, zonder meer te eischen. Daarvoor pal te staan, zonder de hand naar meer uit te strekken, zietdaar derzul-

dezer

—

ken

Nieuw

leus.

kunnen

roepen,

ze

hand terug

elke

—

niet,

gered werd

dan aan wat ten,

scheppen wagen ze

te

al

het oude terug-

niet,

wat zullen ze dan beter doen,

hun

te slaan,

liefde

schenken, vast beslo-

weer ten roof naar

die

dat

kleinood greep.

Toch kan ook zulk een streven Natuurlijk,

tijd.

slechts

bevredigen voor een

wie zich eerst schier van alles beroofd zag,

springt op van vreugde, zoo een deel van zijn schat

Van daar

wederkeert.

zinnigen elke andere

geestes, de

man

rekbaarheid

die

vlaswiek,

ook

arm

in

er

met

niet,

pas

het

,

gedachte, dan

zich

Wel had men op klein

zijn

waar een

gewekte

strenger eisch de rookende

leven,

dreigde uit te blusschen?

maar

veel niet eenzelfden blik,

toch,

arm kon

,

staan.

!

het waren schoone dagen, die eerste

op den stroom

liet

men

in kinderlijke

afdrijven, en

onbezorgd-

nog geen stormen Maar toch

geen eischen des levens dacht.

kwamen, en toen bleek het alras dat men, om wonen, meer behoeft dan een gemeenschappelijjten Immers aan wat men saam geloofde, werd men ras

eischen

saam

te

bodem.

gewend ger

de vraag naar wat daar verder lag

,

onderdrukken:

,

liet

zich niet lan-

hoe meer men het oog van het verschil

meer het er heen trok jammer openbaar. Want toen bracht elk

zocht af te trekken, hoe

werd

de

meetsnoer

aan

Toen begon dat

hoe

was een gemeenschappelijke bodem waarop men

duchtte en aan die

die der dankbaarheid, bui-

broeder verbond. Wie begreep

dagen des nieuwen levens, toen heid zich

hem

zonder andere keur dan die van sympathie des

en

tensloot,

tot

dat de eerste opwekking bij onze recht-

zich

dat

en

was er geen

zweren van een

verliezen

van

elk

maatstaf iegelijk

in eigen

bij

en toen zijn eigen

die beslissen kon.

eigen woord,

zijn

paden,

moest toen de zorgelooze broederkring boeten,

en

al

te

wreed

dat ze slechts

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen