"Geworteld en gegrond" - pagina 33

29 In Rome's geheel

Alleen dat gereformeerd.

een

slechts

willoos lid

nu

steeds door het

landen

sche

dat nooit door

,

onfeilbaar hoofd,

de handen van den

vat in

en baart

formeerden bodem. Daar eerst uit

daar

klimt

uit

op.

Maar vergeet het

Een

Maar

om

soort

gereformeerd

wou

bestaan.

—

O!

dat

geen

en

men

samen nu op

beleven^

graven, nu

toch

ger

al

elk gebied de

de

de

naar

argeloos,

te

nog

woont en

diepste

zij

om

ook

er

,

Maar

nu

al

diepte

te

meest

met Rome

strijd

een

tijden

waarop het

werkt

en

,

in tijden,

schier

als

we

te

men

en

dringt, los

woelen

onbezonnen

zijn,

,

om

thans

fondamenten worden bloot

beginselen

is

kerk dagen komen.

Jezus

samen

partij

haar ten

het

schier

den

der beginselen ontweek.

vraag

als

is

het fondament

in

zich bekreunt.

alles

de

voortgaat

denkt niet

,

beginselen

waar

,

Hoe

weg!

stem toe, wie in gewone

ik

kunnen

zoo

ze

weer uitgebroken

macht

geldterrein

dat

huis binnentreedt rust,

en zoo ook, niet

weet wat van de groote protestanstsche

Rome's »op

niet

maar een

te zijn,

maar gemeente met een eigen

Hoe roemloos smolt

juist

maar

in graad,

mensch

voor de kerk aUer oorden een onverbiddelijke

is

— Men

daar het van

zijn,

elks roeping,

is

zijn,

te

haar hart.

in

is

onze niet

't

slechts

hebben

te

gemeente

geworden. ,

Niet

verschilt.

kenmerk,

spot

wordt

de zelfstandige gemeenten het

Christendom kan

eigen karakter

eisch.

eerst, daar

een gereformeerde kerkvorm groeit

niet,

een kerk, die

kleurloos

slechts

eerst,

op oud-gere-

niet alzoo

een Christendom boven geloofsverdeeldheid in

maar

In Luther-

kerk

de

is

gemeenten

de

zijn

slechts leidend kerkbestuur

slechts

,

de samenvloeiing der gemeenten de groote stroom der

geboren,

kerk

bewogen wordt.

In beiden

staat,

gemeenten.

de

zij

gemeente

elke

levensdraden der gemeenten saamge-

de

liggen

is

eigen aandrift

ge-

rusteloos

nu zou het

zoo

men

lan-

Neen, in dagen

des vredes blijve het zwaard ongewet, maar als het voorwaarts

door de gelederen

klinkt,

punt niet

men

beginselen

af.

Heeft

een

tijd

stompe

dus

al

lang bot

men

de scherpte van de lans-

zonder schade de scherpte onzer gelaten,

nu het op zelfverweer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen