Conservatisme en orthodoxie - pagina 18

,

,

u men

laat. Natuurlijk, de onvastheid, waarin ten slotte toe brengen, dat

de

die de

grens,

u

men élk en

moest er

verliep,

toestand aanvaardt.

Is

erve omloopt, zichtbaar voor elks

heilige

oog en scherp geteekend, dan wijst die grens zelve u de plek, welks overschrijding

u

zwaard

het

ijlings

»nü of nooit/'

plek

niet

gij

Dan

de schede jaagt.

uit Is

dulden moogt, en welks schending

uw

daarentegen

het op die

is

wapenzuil weggenomen,

en de grens daardoor onzeker, zwevend en onzichtbaar gewor-

men nog en nog

als

een nu doelloozen

geen

een schrede rugwaarls wijkt,

ons ontzinkt.

strijd

trekken,

men

en ducht

de heilige erve geheel verloren

eindelijk

is,

moed

en de

Want

tot

voor

onzekerheid

die

ons de peezen onzer kracht door: die onvastheid

snijdt

juist

het zwaard te vroeg te

de hand van het gevest terug,

licht

blaam,

om

houdt vrees,

dan

den,

zoo

maakt aarzelend: dat aarzelen doet dralen, en met dat dralen is,

eer

we

gebluscht.

het

—

bespeuren, het vuur van onzen geestdrift

zelf

En

toch

zoo verging het ons M. H.

..

Dit zou

men nog geworden laten, maar als dat werd aangerand, zou men onverbiddelijk doortasten Eerst zou het een worp om de Belijdenis zijn. Toen die verspeeld was, zou men pal staan !

voor de Schrift.

Toen ook

Hoofdwaarheden

ons

ten

die verloren

Shibböleth

onhoudbaar bleek, zou men voor

deren handhaven. buitenwerken

prijs,

men

minst dan toch de

Ook

die verloor

zich

men. Thans heeft de tegen-

Doop

gewend en nog

geslagen, heeft

van weerstand" niet gevonden. Zoo boog dediging telkens

was het

men

slechts schijn.

smaadheid

heeft getroost.

niet

de

soms

tegen den stroom.

»

de formule

lijn

van ver-

stand hield

Naauwelijks in het vuur, hoorde »

men

vrede, vrede" suisde

weer het zachte liedeken, waarmee men

trekken

— en toch —

men

meer binnenwaarts. Waar men nog

van verre reeds den aftocht blazen, en altijd

Won-

men ook van die stelling de Opstanding van Christus ons

stander de hand reeds aan onzen alles heeft

zestal

Toen ook dat

zijn.

Eindelijk gaf

en zou de

ter borstwering zijn.

aan

't

was, zou een

zich

van zooveel

O, wien heeft dat roemloos terug-

gegriefd

maar er was geen oproeien

Het valsch gekozen uitgangspunt wrook zich

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen