De Schrift - pagina 28

26 spreken, dan moet natuuiiijk eerst bijkomstige,

al

het menschelijk-

al

het gebrekkige en zondige uit dit begrip

worden weggenomen. Aanstonds gevoelt hierbij een ieder dat God niet kan gebunden zijn aan de accidenteele hulpmiddelen waarvan wij menschen ons bij het spreken of schrijven be,

,

,

dienen moeten. Het geheele proces dat ons menschelijk woord met behulp van zenuwen en spraakorganen en luchtgolven doorloopen moet, valt hier dus weg, en slechts

ons over dat het woord Gods de be wüste uiting is van zijn goddelijke gedachten. Maar ook hierbij kunnen we niet staan blijven. Het

dit blijft

:

verschil grijpt dieper in.

Want

vooreerst,

bij

ons menschen

is

de

gedachte

n ondcrscheiden. Immers slechts een zeer gering deel van ons leven zijn we in den geest ons bevan ons

1

eve

wust en kan door onzen geest in den vorm der gedachte gekleed worden. Niet alzoo bij onzen God. Althans wie niet op den stroom eener pantheistische mystiek wil afdrijven, belijdt

met de gemeente van

zijn

,

dat de Heer zieh de geheele diepte

wezen bewust

is.

Wezen en

bewustzijn

leven

,

God dus een, en het «woord» van dien hoog heiligen God moet dus de gedachte van zijn en gedachte

zijn bij

gansche wezen tot inhoud hebben.

Ten üveede.

In

ons leven

is

een opeenvolging van

waarin we ons zclven nooit volkomen Ons woord drukt dus telkens een andere gedachte van ons wezen uit. Wij hebben «woorden», en ons woord van gisteren kan ons woord van heden zelfs oogenblikken

,

gelijk blijven.

1

ijnrecht weerspreken.

Maar wederom.

Niet alzoo

bij

God.

Bij

Hern

,

den

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen