Conservatisme en orthodoxie - pagina 11

naar

woord

Jesaia's

toon

geen

en

»

paarden

op

die

aan

voort, draaft

wegzinkt

voor die gebroken schepping

ontferming

der

worden

speeltuig kan

haar

en in

vliegt

altijd

haar voeten

aan

de wereld

ze het luchtpad op, tot

meer

een

als

geen vertrouwen heeft." Rusteloos,

stilheid

Haar dus

ontlokt.

is

de behoudzucht tegen de borst, de valsche met de ware voor haar

dom, M. H.

—

geoordeeld.

vierschaar

Maar niet alzoo het Christen-

dat wel den vloek ontdekt en de versterving in

!

den levenwortel aanwijst, maar nogtans dien kankerenden worzijn vezelen

vernieuwing in

ter

tel

gebroken

breng

ik

terug."

het

is:

wat

Tot wat zich wentelt in

zijn

bloed,

roept het naar Ezechiëls godspraak:

zeg

leef." Ja, zoozeer is

ik,

»In

uwen bloede

behoudzucht de kern van

zijn

wezen,

en in het artikel van

dat het zelfs het vleesch niet prijs geeft, »

»Wat

en zegt:

worde verbonden: geheeld wat gewond

is

afdreef,

aangrijpt,

Opstanding das vleesches" van volkomen behoudenis profeteert.

Maar nu de

,

kracht

omdat het behouden

Wie

te deelen.

houden sterft

juist

behoudzucht, die

valsche

willen

hij

in

uw

in

zal

den

om

In

in een

zijn

doel.

Wat

is,

wereld van zonde. Zoo

behouden, maar het verderf

haat het Christendom

tot

is

zonder

rooft, te

behouden,

Dan

is?

hem

behoudend

dien zin

het bestaande willen handhaven,

versperren tot

hij

handen, en brengt ge

houdzucht den dood.

,

den kranke

waarin

staat

wil

eerenaam

zijn

juist

zijn

hem

immers

door valsche bezijn

in dien zin

,

dus het Christendom den weg

kan niet blijven als

het

is,

gelijk het

wordt het

is,

juist niet

een wissen prooi. En daarom

voor hem, die na den zondeval nog van den levensboom eten wil, uit

is

dat Christendom als de

»

vlammende Cherub,"

de nu doodelijk geworden paradijsrust opjaagt.

die

zonde

verzengende

maar

een

is

voor

wind,

de die

doodend

haar leven zelf aantast,

den top

haar

dat

in al

in

hem

Immers

maar een

der bladeren schroeit,

de

wortelen

opgezogen,

haar vezelen opstijgt en blad en

bloesem saam verwelken doet.

Wat

haar smet gevrijwaard bleef? Het levensglans verstoken,

—

planting dezer wereld, niet

gif,

die

is

zult ge

noemen, dat van

alles

krank, van frisschen

uw

eigen hart, en door

een bouwval in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen