"Geworteld en gegrond" - pagina 27

bekommering

schijn van

maar zonder een

om

zelfs

het leven,

dat daarbinnen wordt geleefd; de mannen van de oppervlakte,

een klaren spiegel zich verlustigen, maar zonder zich

die in

om wat

bekreunen

te

daar in de

diepte wegsterft,

bouwen, omdat met doode muren nimmer rijzen ziet. O,

nooit de kerk Christus zijn

op

niet

die

vaderen kerk bogen kunnen. Meet

in

uw

uw

van

uiterste

kerk weer

wendige

om

opgetrokken,

verwekken,

de kerken

toch,

blinke,

lijnen

de

nooit

als

En

heeft

onbetwiste

kerk

heerschappij.

Ja

zuiverste

landen

aller

loop

eeuwen

der

hoe bouwkunstig schoon den naam van Christus

Gods Geest

bezoedele, en

werken

ach

kan u

,

zich

baten

daar

die

dat

zelfs

lief,

huis ook in

mag uw kerk men uw vernis

duchtend, dat zijn mach-

,

en wie draagt daar

zoo ge ook niet een leven hebt

,

een

,

dal

bloeit.

strooming,

laatste

of laat mij liever

ginds ontlastend, gedurig kleine beekjes

tot

zijn

een stroom.

juist

Gij

is,

die, rit-

dat ze zich nim-

Waar

kent dat streven.

vraag ik, bespeurdet ge niet zijn bezige hand, in welken vindt

dien

aangrijpt,

ge

zijn

voetstap niet afgedrukt! O! ik heb

bekeer enden en door elk

ijver,

beletsel

bekeerlingen met zich voert tach,

aanschouwd

«gegrond/' het «gefundeerd"

maar wier kenmerk het

mer vereenigen akker

uit-

worden

over Jezus' kerk een druipende wolk,

dan

hier

selen doet,

zoo

is

er hangt

nu

lijn

dan een weelderig Lazareth, doch

Neen, Gel.! het

niet

Eindelijk,

zeggen,

buitensluit

zijn

den eeuwigen wortel

op

de

laat

,

schoon plaveisel scheure. Zulk een kerk,

én medicijn ontbraken,

arts

kranken heen? zijn

uw

straks

wat zou ze anders

,

waar én

met het

belijdenis

jaloerschheid te

tot

niet dragen, zoo ge het leven bant, uit vrees, dat

tig

tot

uw

Brengt

uwer kerk naar de

der

vrij," in

en een kerkstaat te vertoonen, zoo onbevlekt en

ongerimpeld,

zijn

tot

gedaante

snijdt vrij allen af

uw

alles in

onberispelijk meetsnoer.

kunnen

de kerk van

steen

bloed van vreemde smetten

»het

ze

ik

drijfjacht,

mag wat

,

als

die,

verontrust.

elk

heendringend, telkens nieuwe buit voor onzen Heer.

het niet ontveinzen, er mij

niemand sparend,

hem

is

Bekeering

— En

in dien rusteloozen

wordt

gedreven,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen