Tweede zestal leerredenen - pagina 114

DE HEEUE ONZE ROTSSTEEN.

112 voorbij;

het jonge

als

groen

botten de volkeren aan

den stamboom der menschheid de

allen,

aan

is

vallen,

te

grijze,

straks vergeeld en

komend

geslacht te

geweest.

Van dien Rotssteen

het

gaand

om

,

—

maar hij overleeft eeuwenheugende Rotssteen, als

neer

krachteloos

die

om

wat een voor-

vertellen,

geldt naar waar-

heid wat een dichter van de eedenkzuil zono-:

hem

//Eeuwen aan eeuwen gaan over

heen,

Geslachten verschijnen,

Geslachten verdwijnen.

Troonen

verrijzen en zinken

inéén.

Machten en volkeren komen en gaan,

hem

Niets doet

Moge

het gloeizand der woestijn verstuiven: dier-

al

verdwijnen, die eens zijn rug bekropen heb-

soorten

ben:

ten

vallen

stormen

de

leste

eeuwenoude

hebben gebraveerd,

te

rondom van kleur

van

aan."

—

verschuiven,

hij,

mogen

ja,

blijft

al

zijn

grauwe

onveranderlijk ten hemel heffen, en, als deerde

wereld

niet,

steekt hij zijn stuggen

schoot der aarde heen, meer spotten, Is

dan

om mee

te

om

leven,

de

de bergen

afbrokkelen

verwisselen,

de rotssteen,

na

eik,

en

spits

hem

die

kop door den zachten haar

wat

zij

jammer

te

be-

leeft.

dan wonder, dat de aanschouwing dier on-

het

eeuwen door den mensch meer dan iets anders, die steenhet beeld is geworden van wat eeuwig is

wrikbare rotsklompen

alle

heeft aangegrepen? Dat rots

en

hem

blijft?

Dat

vereering en historie

ons,

bovenal door

die rotsgevaarten

tot

Of meldt

niet

de

hoe gansche volken de rotsspelonken

in

hij

nabootsing

is

verlokt?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen