Het modernisme - pagina 38

40

occasionalist,

linx

modernen

der

in

kenmerk van

onmisbaar

het

wortel,

of

andere

sublimaat van physische krachten

wat

uw weg

waar

tweesprong,

op

uitlooj^t

zonde

droomen dorst,

dusver onzedelijk noemden,

niet"

Wat

wij

heeft het vindingrijk in een //nog-

Het geheim ontging u

dat zwart wit

de

omgezet en daarmee geheel het begrip van zonde

zedelijk

vernietigd.

is

^^).

het Modernisme evenmin.

kent

blijft

en in beide richtingen u

henenleidt naar de vernietiging van den mensch

Werkelijke

er

zedelijk leven

eiken mensch beleden,

óf van

,

Het

keuze.

Docetisme van Jezus

onzinnigst

het

Als Geu-

materialist met Moleschot,

geen

sfeer

wezen, mist.

alle

men betoogenkan,

niet, hoe

gescheiden door slechts betrekkelijk verschil.

is,

Ge

hebt daartoe tusschen die beiden slechts de eindelooze schakeerin-

gen van grauw,

ken

welk

te stellen,

in

Ge

bij

begint

tot ge

het zwart, en

Welnu,

ontdekt.

de

langs

onzedelijke

misverstaan. licht

de grenslijn

,

Ook

geen

steeds één

nuance verder,

toch

weg

anderen

heeft

schelste

is

men

de

vaste grenslijn

sprak,

zonde

en

heiligheid,

,

die

en moest zoo wel

Opzoomer het

uit-

wel voor ons, maar niet voor

God

beweren komen,

onzalig

het Modernisme

dat de zonde steeds was

en duisternis vanéénscheidt, prijsgegeven,

tot het

wit bereikt

grens kon zijn, nog werd

gekomen,

stelling

hier

en zwart scheidt.

,

ten leste het tint, die

en nu de vraag

,

die wit

ligt

schrijdt

zonder dat de zwakste

hebt,

tot

grijs

allen doorloopend

ze

,

loodkleur, vaal en zooveel meer te den-

van beenzwart naar liagelwit overleiden

die

,

grijs, parel,

dat, gelijk

werkelijk gescheiden en dus slechts relatief zijn in verschil. Vraagt

ge, of ze lijk

in

een

dan het schuldbesef

kennen? O!

gewisselijk.

Ge-

kunstschilder gejaagd wordt door het schoone beeld, dat

zijn phantasie zich

vormde, en hem geen rust gunt, eer het

gespiegeld werd op het doek onrust,

een

nooit

worden

door

het

laat zich dit,

de

niet

hartstocht

,

sluimerend

zoo kennen ook

men

fijner

vormen

een innerlijke

zelfverwijt,

het rusteloos gejaagd

En

stem toe, wel hooren

zedelijk ideaal.

zoolang

zij

ik

in beschaafder kringen vertoeft,

koos,

of

zich,

waar

van de markt des

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen