Het modernisme - pagina 69

71 dezen

de nawerking van

uit

strijd

vóór dit dilemma:

God

of die

den vloek

Het

moet worden prijsgegeven.

kennis

eerste doet de atheïst, het laatste

we komen toch

doet Dr. Hooykaas. Door wat schokken ook,

gaan open

met de

theologie, van den tempel

goed

Het

'^)

verder.

bloemen tot tapeet en den hemel

moet óf een

leven

zedelijk

eigen

leven

öf het

zijn,

met de uitvlucht, dat de mensch, hoewel

het reeds bestaande

in

,

,

wint dan voor den eisch van

het

gaat,

de scheppingsdaad, na de schepping des

is

en

dus

zijn

mensch, maar een compositie van

wezen kan worden

van den eigen aard van het

ze bij de hallucinaties

geer

wonder

het

denken

toch

op onzen weg.

niets, en staat

bovendien voor

,

de

uit

eeuw

17e

dier en geest verkrijgen, die nooit tot

geconstrueerd. Het eerste, de loochening

moet natuurlijk

zedelijk leven,

tot het strengste

De hypothese van Compositie daarentegen kan

materialisme leiden.

van Geulinx

was professor

(hij

niet rusten,

aangekomen, een hollandsch wijs-

is

Leiden en

te

en lichaam volstrekt vaneen scheidde

geest

men

Behelpt

uit het dier voort-

dat de eenheid van 's menschen wezen te samenhang wordt prijsgegeven, en we niet een

organische

zijn

het begrip van

eer

dan

minder groote bezwaar,

niet

loor

illusie.

nieuwe factor door aanraking van Gods

dit eigen zedelijk leven als

Geest zal hebben ontvangen, dan

Men

ge-

dierlijk leven ver-

laagd, ontdaan van zijn integriteit, en dus feitelijk geloochend. zich daarentegen

is

den mensch in volstrekten zin,

nu de schepping van

wordt het zedelijk leven tot een hoogere potenz van het

heelals

als

verlost.

Loochent men

gekomen,

De oogen

en niet lang meer, of we zijn van de spierlooze vlinder- en hloemen-

,

welf, voor

dan staat men

te verklaren,

5f natuur en geschiedenis als bron van Gods-

,

stierf in 1669)

,

die

en de schijnbare inwerking

van den geest op het lichaam door het beeld van twee uurwerken verklaarde,

die,

met elkaar gemeen hebbende,

niets

zich toch

volkomen gehjk

bewegen.

Aan

47)

het vraagstuk der zonde eet het Modernisme zich den dood.

Zijn

beroep op de hypothese van Calvijn en sommige gereformeerde theologen, mist hier elke kracht

gebed

zei

,

na de erkenning van verklaring,

niet

maar van

is),

dit feit, verkrijgt de Theologische

van het zijn

wil

zijn

feit

(dit

kan

ze

nooit,

ontzettende

der zonde

wetenschap recht tot

wijl

het

een

zelf

het

feit zelf

werkelijkheid

aan,

mysterie

geestelijken

Al mislukte dus hun

bleef daarmee onaangetast en boette in in.

Het Modernisme daarentegen

denatureert

het,

vernietigt

zijn mysteiie,

tast

en

het niet anders dan door het verkleinglas van zijn ontwikkelingstheorie

bezien. ligt

feit

samenhang met de overige gegevens des

poging tot verklaring, niets

toch geldt, wat ik van het

dat als levensfeit erkend moet worden. Eerst

,

Zóó handelden onze gerefoimeerde Theologen.

levens.

het

Ook van de zonde

van bewijs.

ze is een mysterie

in

Natuurlijk.

de

Tegen deze

conscientie

de

harde

operatie klip

baat

geen

betoog,

der werkelijkheid,

maar vast

waartegen dit

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen