O, God! wees mij zondaar genadig! - pagina 10

8

Toch kunnen we ook sprak

ook

ik

van

daarbij niet

een

staan blijven

en daarom

,

Geest onzer

over den

oordeel

eeuw.

De geest eener eeuw is een macht, een macht die hoog als juist in onze eeuw geklommen was. Wat heeft ons geslacht niet op zijn iQ'^e eeuw geboogd, zich over het licht, dat nu ontstoken wierd, verhoovaardigd. Wie niet ijlings meeging in het nieuwe spoor, dien schold men een duisterling, een achterblijver, een bekrompenen mensch. Het was of de arbeid van alle vorige eeuwen saam nauwlijks iets gold bij de Hercules' kracht, die onze eeuw ontwikkelde. Toen ruwheid nu zachtheid van vormen toen barbaarschheid nu beschaving; toen onwetenheid, nu verlichting, zoo zag onze hooggeroemde eeuw minachtend op al haar voorgangsters neer. Alles moest nieuw worden. Nieuw de wetenschap, nieuw de kunst, nieuw de zeden, nieuw zelfs de godsdienst dien men nooit zoo

;

,

,

—

Wie

beleed.

aanbidden,

ging

den,

blijken

meê, zoo

niet

die geest der

eeuw maar machtig gewor-

de mensch minder slecht, elk volk gelukkiger

zou

dan

men deed

nieuwen afgod had ontstoken.

voor haar

haar te traag! humers, zóó luidde de pro-

het

was eenmaal

fetie:

haar opgaande zon te aan-

smaad,

haar

men geen wierook En nog

om

zich niet haastte

dien trof

want niet geloof en wedergeboorte maar licht en hadden de belofte der gouden, der gelukzalige ,

,

beschaving

eeuw En nu

is

,

zoo

geloochenstraft,

reeds

bij

het

vraag

als

ik

een belofte zoo

ooit

,

die profetie

onzer eeuw?

smadelijk

Of droop niet

vallen der eerste regendroppelen haar het veil

blanketsel van de

wangen ? Werd de schande harer naaktheid zijden opperkleed gescheurd werd?

niet openbaar, zoodra het

Spleet niet

den eersten stoot reeds

bij

weer de oude ruwe menschenhart bedekt? chelijk

zou

zijn,

verw Is

alle recht,

ken,

alle

toonen,

niet

nog

die

steeds

die bela-

en smaad,

de diepte van schande

Want,

zie,

vertreden Hgt

eer bezoedeld, alle wilde hartstocht

gruwel mogelijk gebleken.

bruischt uit de diepten van

om het

weenen, tusschen die hoog

eeuw thans wegzonk. alle

het glad vernis,

het niet een tegenstelling,

deed ze ons

opgevijzelde grootspraak en

waarin die

te

Het

is

,

is

uitgebro-

of het zelfs op-

den afgrond, het »Roode kruis,"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen