Het modernisme - pagina 8

10 delooze stad getooid, vol

van plaats

woog

te wisselen

Waar

zich.

En

draal.

monumenten en naalden,

zoo scherp en

om

met wat reeds was verschenen.

straks

Alles be-

een burcht stond, prijkte straks een cathe-

eerst

weerwil van dit vluchtige

in

vol burchten

Steeds doemden nieuwe gebouwen op,

en bouwvallen.

waren de beelden niettemin

,

begrensd, dat het niet anders geleek, of

juist

men

had de stevigste paleizen voor zich."

Maar toch Morgana

gelijk ik zeide

,

wordt de echte

in haar volle pracht

,

genoten, en

alleen op Reggio's zeekust

Minasi^s eigen woorden den indruk terug

,

door

liefst

hem

—

van het wondere vergezicht opgevangen. Nauwlijks, veer schrijft

gestegen, of

op

—

hij

dat ze

in

zoo onge-

was de zon des morgens zoo hoog aan de transen

ter

hoogte

halver

oogenblik,

een

u

geef ik

tot driemalen toe

wind

dat

haar

noch

zenith

had,

bereikt

den zeespiegel

stroom

rimpelde, doemde plotseling uit de blauwe golven een majestueus en heerlijk schouwspel op, dat zich, eindeloos verveelvoudigd, tot toe verbreedde voor mijn blik.

duizelens

verblindenden glans lange reien getooid

kapiteel

en

doken deze weg

stegen

uit

rustend

om

als

arduinen

met

sierlijk

Maar

bogen.

zuiverste

paleizen op,

puien, met het zonlicht door de vensters

Doch ook deze

omhoog.

torens afgespitst

zonken op haar beurt weg

tige gevaarten

daar in

voor machtiger te wijken , en nu

diepte de statigste, de weelderigste

de

op

stralend ,

,

Eerst dansten

an marmeren zuilen , met

met de

overwelfd

allengs

\

om nu

,

prach-

het zeevlak te

openen voor een mengeling van groene dreven, lanen van cypres en myrth, die even spoedig zich weer oplosten, herschapen te

tooverstaf

worden

mij

op

verdwijnend,

in steeds

voor

zoo

kleuren,

,

toen

zag trekken, in vollen wapendos

verdiepend

nieuwe

gelederen.

En

juist in zijn afmetingen, snel

en toch

mij

,

klaar

een

glijdend over de blauw-groene vlakte der zee!

ten

leste

ruiterij

getooid

grijpen

ik

ik

dat

het

of

met

als

wemelende kudden grazend

een legerstoet voor de oogen speelden

voetvolk

daar

in

straks weer

vee op glooiende weiden, die

om

alles

en zag

en zich ik

kon , hel

in zijn

statiglijk

henen-

*)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen