O, God! wees mij zondaar genadig! - pagina 17

15 do

weemoed,

die

ernst,

Niet

zijn.

de

alleen

ernst

des levens

draagt

vruclit.

En nu, dooden

waartoe die vele, die hooge, die

lieve

komt thans met gespannen spieren ook tot ii, Man der wereld! die nog slechts deze wereld kent, in den avond dien ge doorleeft. Want, klopt in uw hart nog geen eeuwig leven, trilt in uw ziel nog niet het beginsel der eeuwige vreugde, immers dan is deze avond

uw

vooral

opvvekten,

een getuige tegen u, dat

zelf

—

wezenlijk leven

geschud

ons

jaar

dit

als

dit

hij

— zoo

leven

Dood

,

afvloeit

met klimmende

heid, afvloeit zonder weer te keeren, afvloeit,

lijk

meent,

het herfstblad, en sneller dan de bergstroom, die

neerdruischt, afvloeit in den

al

gij

voorbijgaat als een schaduw, wordt af-

snel-

meer nog, met

wat u schoon en beminlijk, met wat u grootsch en heeris op aard. En zoudt ge dan nog niet ernstig zijn? Dan

nog

bannen

er een God is, die ook u het weer wegneemt? Dan nog niet met meer dan woorden het erkennen dat ook gij met al uw heerlijkheid, niet dan een ijl en broos en nietig schepsel zijt, met al uw macht en goederen en talenten, slechts als een stofje

het

aanzijn eens

besef,

dat

gaf en straks

,

geacht voor

Hem

nu nog leven

laat

,

,

vrienden! vergeten

wiens almachtige hand u eens leven deed

om

maar

we

eens u in den Dood

in

uw

spieren,

elke

tot polsslag

dubbelen

cel in

druppel in

oogenblik verstijven zou, zoo slag

te

toch de eerste beginselen

onze kinderen leeren, dat elke vezel

,

uw uw

,

en

werpen. Mijne niet,

die

we

hersenweefzel," elke bloed, op ditzelfde

God Almachtig hun

niet van pols-

de werking in stand hield. Bedenkt het met

nadruk, grijsaards aan den rand des grafs! bedenkt

mannen in de vaag des levens, en gij ook bedenkt het, jongelingen van kracht! bedenkt het, eer naar het

het met ernst,

woord van den Prediker » de zilveren koorde ontketend en de gouden schaal aan stukken gestooten, en de waterkruik ver,

gruiseld en

betrad aan den bornput verbroken wordt." Of

—

wilt ge het zonder beeldspraak

—

onzer

Bedenkt het, eer het zilveren

kantteekening

vertolkt:

zij

het u dan naar het

woord

ruggemerg losgemaakt, en de goudgeele hersenpan verbroken, en de voedende slagader ontbonden en het wentelend rad in uw longen aan stuk wordt gestooten!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen