Het modernisme - pagina 67

69 uieuwe schepping

eoner

Hiermee ken

vindt,

die

ook uitdrukken in haar woordenkeus.

hem

in zijn kringen steeds een

den uitersten grens der voorzichtigheid

tot

heimelij-

open bespreking van de eischen der eeuwigheid

ronde,

tegen

tegenzin

vleit, wil dit

saam dat de moderne

hangt

en wil

drijft,

hij

niet alles bederven, tot vorbloeming zelfs in zijn taal noopt.

Opmerkelijk

^7)

in dit opzicht de verklaring

is

Gids van Augustus zijne

in

van Mr. van Houten in de

„De God der natuurwetenschap,

Blz. 340:

1871,

werkzaamheid aan vaste onveranderlijke wetten gebonden

die

heeft

is,

alle wezenlijke kwaliteiten van den aiouden levenden God verloren en heeft geene zijner aantrekkelijke eigenschappen." Wijl de modernen

hun rekenschap ontkomen kunnen, en deze sub-

nooit aan het subjectieve bij

den gevallen mensch nooit onmiddelijke zekerheid geeft,

jectiviteit in

blijft,

na verwerping van de bijzondere openbaring, elke poging om de transcendentie Gods te redden vruchteloos, terwijl de immanentie op zich zelve nooit tot

God

tot resultaat heeft.

Deze woorden

38)

onderscheiding leiden kan, die de erkenning van een

scherpe

die

eigen leven in

„Das hohe Lied von der Einzige,"

zijn uit zijn

en slaan terug op zijne eerste huwelijk met de dochter van Leonhart te Nie-

Dat werkelijk

deck.

dit

middellijk voorafgaan:

huwelijk bedoeld

natuurlijk

Men

*)

was

ist's,

lette

op de uitdrukking in

dass

wenn mich Laura k ü

zijn

bestond.

um

Sterk

ook, wat

is

Vergelijk

Wesen."

hiermee wat

Lengfeld schreef:

„Was

Ze

is

hij in

sie

van

Ziel

stehe,

tungen gegangen

k ör per

zijn

„Entzückung, an

maar

Traum e werden

ze geeft

ook wezen-

1790, na zijn huwelijk met Fraulein von

Leben führ ich

jetzt!

Mein Dasein

mii'

diese

Tage dahin!

da ich

am

er-

ist."

zelf,

dit

te erkennen, is

ophouden modern te

betuigingen van het tegendeel baten hier niets

in mijn voorstelHng van het

Modernisme

onderstel.

wederzijdsche uiteenzetting van meeningen blijven. dat er slechts één werkelijk levende

nog niet

Jetzt

erstaune ich selbst, wie Alles doch über meine Erwar-

Het spreekt van

stelligste

lijdt

e r will in

Liebe lacheln,

niet slechts,

für ein schönes

aber ruhig und heil gehen reichten

De

slot

wenn

k ör p

of ze voor Schiller wel werkelijk

eine harmonische Gleichheit gerückt, nicht leidenschaftlich gespannt,'

in

''O

Het

titel.

is.

—

s s e t

aan het

staat: „Deine Blicke

mich her zu

heid.

ten

Phantasie aan Laura: Und

über— „stürzen," om eiken twijfel weg te nemen,

Laura,"

die on-

de woorden „der Asche meines Herzens" die aantoonen, dat

het Adelaïde-beeld product van eigen zielsleven

ist

Adelaïde

Matthison's gedicht draagt den naam van

3^)

zijn

woorden

blijkt uit de

is,

„Wie aus hoffungslosen Banden."

God

is,

,

Het moet hier dus

De

zijn.

daar ik die zelf bij

een

Christelijke kerk be-

de Drieëenige.

Waar

deze

gekend wordt, kan er onvolkomen Godskennis maar toch kennis van

den waarachtigen God

,

zijn.

Meent men daarentegen,

gelijk onze

modernen,

:

,'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen