Bedenkingen tegen de memorie van den Amsterdamschen kerkeraad der Nederduitsch Hervormde gemeente in zake het adres van de heeren G.H. Kuiper c.s. voor den kerkeraad gesteld door A. Kuyper - pagina 57

,,

139

hun diplomatische

Hof en den Bisschop, werkelijk in Op grond hunner oude Belijdenis scheidden zij de Gereformeerden weer van de Dooperschen af. Haemstede werd door den Bisschop van Londen gebannen, en Jacobus Acontius en Emmanuël Deraetrius met enkele andere zijner aanhangers van allen invloed op het kerkelijk leven der gemeente beroofd. Reeds in 1562 werd Nicolaas Carinaeus als tweede en in 1563 Gottact tegenover het

de herstelling der gemeente slaagden.

van Winge als derde predikant naast Delenus beroepen. Door nieuwe vluchtelingen werd de getalsterkte der gemeente telkens uitgebreid. Koningin Elisabeth gaf hun het oude bedehuis in Austrinfriars terug en slechts daarin moest de luister der nieuwe gemeente voor dien der fried

,

oude onderdoen, dat Elisabeth weigerde het Koninklijk decreet van Eduard en dus te bekrachtigen de zelfstandigheid der gemeente loochenend ,

ze aan

,

het oppertoezicht van den Londenschen Bisschop onderwierp.

Toch zou het de gemeente gemeenteleven

niet

ontwikkelen.

te

vergund worden

stil

en geleidelijk haar

Daartoe was haar leven te ongestadig.

Niet één jaar bleef ze die ze was,

maar

wisselde telkens van personeel,

door het gaan en komen van nieuwe ballingen. Eer toch het overblijfsel der

oude gemeente

weer

tot

vasten

vorm gekomen was

reeds spoedig door nieuw-aangekomenen

,

eerst verontrust,

en ten leste geheel overvleugeld. Immers het sprak van toestand eener

stille

gemeente

als zich weleer te

al

zag het zich

dra bedreigd

dat de gemoeds-

Londen gevormd had, een

geheel andere moest zijn dan die der Hervormden

gejaagd,

zelf,

,

,

die

van stad

tot stad op-

de onrust van hun land nog pas in het eigen hart doorleefd

hadden. Van zelf moest de geestelijke ongebondenheid

kweekte, daardoor in vestigde gemeente.

strijd

,

die de vervolging

komen met den geregelden gang der

ge-

Beide stroomingen moesten in den boezem der ééne

gemeente spoedig een worsteling om den voorrang beginnen en het kon of de steeds wassende stroom der nieuwe vluchtelingen niet uitblijven ,

,

moest ten leste het oude bestanddeel der gemeente geheel verdringen. In 1563 vertoonde zich reeds de eerste voorteekenen van dezen strijd toen de bekende Dr. Justus van Velzen een balling uit 's Gravenhage ,

openlijk in

de dus genaamde Prophetie tegen de predikanten Carinaeus

en Delenus optrad en hun inzicht in het stuk der wedergeboorte bestreed.

Van Velzen was

juist een toonbeeld

waartoe het gemis en

eener

van die ongestadigheid des geestes, kerk noodzakelijk brengen moet,

deugdelijke

wel gelukte het den Kerkeraad nog

brengen,

en werd

hem

zijn

tegenspraak tot zwijgen te

door Bisschop Grindall

geland ontzegd, maar de polemiek door

zelfs

het verblijf in En-

hem begonnen,

zou spoedig door

anderen worden opgenomen; de tegenstelling tusschen de oude gemeente en de nieuwe reeks vluchtelingen was door hem slechts openbaar ge-

worden en kon allerminst door van Velzen's heengaan worden bezworen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen