Het vergrijp der zeventien ouderlingen - pagina 41

39

werd Joannes Petrus de 85 geldige stemde Nederduitsche Hervormde

Eindelijk, last not least, den 21 Juli 1851, Hasebroelv, predilvant te Middelburg, met 54 -van

men beroepen

tot

herder

en leeraar in

Amsterdam. ^) Hij kwam, maar viel niet mee! Zijn intree was geen ceremonie, maar een daad.

Gemeente

te

Eer stout

dan vleiend!; Openlijk van den kansel

Kruis

van Christus, rarchie spreken.

met

dorst

^e^rre/w^/e

met onbegrensde liefde van het sympathie van de Kerkelijke hië-

hij

„En wat nu tot u' te zeggen, hooggeachte medebroeders in de heilige bediemet mij geroepen om voorgangers dezer Gemeente te zijn? Wnar ik onder u enkelen aantref, met wie ik, op grond van vroegere kennismaking en omgang, min of meer bevriend of bekend ben, zijn vele anderen mij gauschelijk, of "bijna ning,

vreemd. En dit is niet' het eenige, niet het voornaamste, dat ons voor het oogenblik op zekeren afstand van elkander doet staan. Waar sommigen, in het dierbaarste opzicht en op het hoogste en heiligste gebied, mijne geloofsovertuiging deelen, staan anderen in hunne geloofsbelijdenis min of meer tegenover mij. Dit verschil te ontveinzen Waartoe zou het dienen? Dit verschil niet te betreuren.... hoe zou het mogelijk zijn? Tranen vloeien uit mijne oogen van wege de breuke, die der gemeente, tiet lichaam van Christus, vooral ook in deze onze dagen geslagen weri. Eu gebeden vloeien uit mijn hart, en van mijn lippen, opdat God die breuke hele en het jongste gebed zijns goddelijken Zoons vervuUe Vader dat zij één zijn, gelijk wij één zyn. Intusschen zoolang die afgebeden eenheid niet gekomen is, wat staat den aan zijne overtuiging gaarne getrouwen Evangeliedienaar te doen? Heer! dat een dubbel deel uws Geestes op mij zij, en zendt Gij uw licht en uw waarheid, dat die mij leiden!... Zooveel kan ik zeggen, dat ook ik. op mijne wijze, de bekende spreuke liefheb be en in betrachting wensch te brengen éénheid in het noodige, vrijheid in het betwistbare, in alles de liefde En dat daar, waar de eenigheid des geloofs ontbreekt, de eendrachtige samenwerking op praktisch gebied ten nutte der Gemeente niet behoeft te ontbreken, dit weet ik bij eigene ervaring van vroeger. Wilt gij allen dan, mijne waarde ambtgenooten, mij op dien voet in uw midden plaatse geven?.... Ik zal er u voor danken, gelijk ik « dank voor het inkomend en vriendelijk onthaal, mij bij aanvang geschonken." -) ganschelijk

:

!

!

—

:

—

Men schudde

om

Al

bitter.

niet.

hoofd,

men

achtte zich

gekrenkt,

men werd

Het woord was gesproken, en de eenige afleiding ontboezeming binnen de muren van het Consistorie.

was een Die volgde dan ook. In de vergadering van 20 A'ovember 1851 vroeg de het woord en gaf

die restte,

man

het

heer Wijs-

naam van broederen

ouderlingen, eenige weinige uitgezonderd, zijn leedkennen over hetgeen bij de intrede van Ds. Hasebroek door dezen gesproken was tot en ten aanzien van de predikanten. B. Ouderlingen wenschen, dat de gemeente voor scheuring bewaard blijve en gevoelen zich gedrongen, aan de predikanten te verklaren, dat zij niets vuriger verlangen dan aan de predikanten zich nauw aan te sluiten." *)

„In

wezen

te

met deze doleantie ingenomen, «dankt den en die ouderlingen voor hunne ernstige en liefderijke verzekeringen." *)

De

Praeses, kennelijk

broeder Wijsman

1)

Ib.

Y.

p.

48.

vriendelijke mededeeling van Ds. Hasebroek is de Commissie deze pas.sage meê te deelen. Uitgegeven is de berispte leerrede niet. 3) Act. Bijz. Kerk. XXXVII, p. 48l, ^) Ib. ")

Door

in staat,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen