De Bartholomeusnacht - pagina 18

14 Dit wetend, kunnen we op dezen dag van rouwe doen,

wat Coligny, na Maurevel's sluipmoord, op

deed

:

Aldus lieeler

schot

dat

zijn

krankbed

de beulen onzer martelaren vergeven. sprak de

mond

des vrome

:

Blijmoedig en van

hem

harte vergeef ik mijn vijanden,

het

zooivcl die het

hen die hem huurden. Want ik hen zeker, buiten Gods wil niet in hun macht staat mij

lostte,

als

eenig kivaad

was

doen, ook al

te

het,

dat x e mij doodden.

Naar den Hooge zien ook wij op. Toen de geraeene Zwitser, met den dolk opgeheven, voor zijn slachtoffer stond, had Coligny nog kracht des geloof s om te zeggen: „Jonge man, gij kunt mijn leven niet verkorten.^ Bij de lijken

graven onzer martelaren spreken we den konink-

strijder dat vorstelijk

woord

na.

Leere

Rome

aan

die vrucht des vredes een Calvinisme kennen, door haar

zoo bitter gevloekt!

Waarom dan God, Almachtig wel geworden

en zeer Hoog, dien gru-

liet ?

Hij antwoordt niet van zijn daden!

Wel moet

het kostelijk goud geweest

zijn,

dat aan zulk

een vuurproef werd gewaagd!

Wel moet het zijn raad zijn geweest, dat de klove nooit gedempt zou worden, die de kerk der Hervormden van Rome scheidt. Over een stroom van zoo kostelijk en zoo dierbaar

bloed,

slaat

zelfs

de heugenis van éen drietal

eeuwen geen brug der gemeenschap Wel moet de strijd van het menschenhart tegen de door

God

gereformeerde

door zulk een

waarheid

afgrijselijk

fel

en heftig

zijn,

dat Hij

bloedbad de zonen der Hervor-

ming aan die waarheid heeft verbonden En daarom aan den vloek voor zulk een gruwel, aan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen