Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 99

CHRTSTTNE MULLEK. voor

schieii

maar

altijd,

9i

voor ecne lange reeks jaren,

stellig

maakt tusschen liem en Emy. Hij moet voort, de zee over, naar Amerika: en Emy, die weet dat hij uit eerbied voor hare vrijheid hunne verloving als ongesehied aanmerken scheiding

en

zonder

met

nemen zou

afscheid

van

terzijdestelling

en preutschheid

,

komt alleen

gevend aan het gevoel hetwelk menig jong meisje vast

gehoor

gelooven

doet

Emy

willen vertrekken,

menschevrees

sommige jonge mannen het onmogelijk hier

dat

beneden zonder haar tot een goed einde kunnen brengen, Bruno

geven

verzekering

de

man

anderen (Dat

naderhand

dit

zij

zij

wat ook gebeure

,

nogtans

deed

scheidden

uiten,

te

-

tranen

zij,

-

en zonder verder een woord

innige omhelzing,

laatste

nimmer een

was het gevolg eener

van derden)

„Eene

,

haar hart zal schenken.

staan

laat

bewerkt door de misdadige tusschenkomst

dwaling,

noodlottige

dat

hand,

hare

de

in

maar de jonge

oogen,

harten vol hoop en moed, zoo als alleen de jeugd gevoelen kan,

met haar argeloos geluk,

dat

dien

oogenblik

op de toekomst

en het geluk,

ieder als zijn volgens regt en

leeftijd

eigendom

toekomend

billijkheid

een

vertrouwen

op

dat

beschouwt,

ons, ja, voor

dat

kan, maar in de onbestemde toekomst

verlaten

toch eenmaal terugkeeren zal, terugkeeren moet.

„En en

wat eenmaal toekomst was, alweder verleden,

heet dan,

heeft

droomden,

geluk,

het

dit

nog

het

volmaakte

wrange vruchten geplukt van bloesems;

gen, zien

graven

begrgpt

,

wilde,

illusies is,

„En ten

— het —

geluk nog altyd aan den onbereikbaar

dan

eerst,

als

vele

zoo

illusies zijn be-

wat het vroeger niet begrijpen kon niet dat het volkomen geluk de laatste der ,

die ons ontvallen moeten.

toch

zagen

zaten

waarom

het

nestelen

kon

af

daar in

dat geluk, dat wij zochten, boven zoo

wij

woningen zweven het

zooveel belovende voorjaars-

de

eene blijde hoop in rook zien vervlie-

hier

ligt het

horizont,

begrijpen

vele

en

storten,

verren

wij

een met zooveel zorg gebouwd luchtkasteel ineen

daar

en

het

heeft

waarvan

geluk,

gebragt; heeft het arme hart zoo dikwijls

niet

te zijn

die

,

waar

wachten,

wij

en

intrek niet

ontevreden

wisten dat verlangende harwij

weten

dan zóó goed,

nam, waarom harten

,

het daar niet

tusschen

twist

en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen