Uit het Woord - pagina 196

192 van

zelf aangewezene, het van God bestemde offer, en werd het dierenbloed op Sion's brandaltaar door het

vergieten van zijn dierbaar

niensch en bloed

teruggezet.

Wat was dus de Offerande? Immers een in zich zelf onschuldig wezen, waarop de zonde van Israël gelegd was.

afgenomen.

zonde? het

schuldige vrij

was de schuld dus

En waar was nu

uit.

Ze lag daar in den Tempel,

heilige

wezen.

Van den Hij ging

des

Heeren,

gelegd

op

te

zijn

midden van

een onschuldig

Natuurlijk daar kon ze niet blijven.

Daar in Tempel was het goddelijke de zonde des Israëliets in dien Tempel was dus een vermenging van het zondige met dit goddel^ke. Die vermenging moest terstond weggenomen. Hoe kon men die vermenging doen ophouden ? Door ze weer uit den Tempel naar het volk te dragen? Immers neen, want juist de wegneming der zonde uit het volk was doel. Slechts één weg bleef dus over, zou de vermenging ophouden, en dat ééne middel was, vernietigingvan het zondige. Niet in Jeruzalem, maar in den Dood was dus de uitweg, waarlangs het zondige moest worden afgevoerd, om het te scheiden van het goddelijke des Heeren in zijn tempel. Van daar de eisch dat het offerdier, waarop de zonde gelegd, en dat dus met de zonde vereenzelvigd was, in het bloed, dat is in den zetel des levens, zou worden aangegrepen, en na gedood te zijn, in het vuur zou worden verbrand. Dit nu wordt heiligen in de Schrift genoemd, omdat in dit offer feitelijk niets anders plaats heeft, dan een afscheiding van het zondige en het goddelijke, hier, door het kwade van het goede weg te nemen. dien

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen