Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 201

KOOPMANS VAN BOEKEREN.

R.

was gekropen, scheen

hij

welks hoek

zonnige

venster

den rug toe, en

schuw derwaarts om te zien; hem allengs meer en meer doordrong,'

Junijhitte

eensklaps

hij

het

hij

geheimzinnig

zelfs

maar toen de greep

hield

193

moed en staarde

hij

op

het kerkhof, aan

woonde.

hij

Daar lag menige oude kennis,

die ter ruste was gegaan, met van Dr. Dolliver's tinkturen of poeders op de tong: de laatste bittere smaak dezer wereld voor den patiënt, misschien gedoemd in de volgende eene walgelijke heugenis te blijven.

den geur

Grister,

bij

die

om

zijn

de kilte

al

had

gister

de

van

zijn

Dokter verwacht

sluimerende gemeente zelfswille

zullen uitstrekken, en zou

te

voor dat verschiet waarlijk niet in zijne mijmering, de kwalen van

gedeinsd, als hij,

woordigen

eenzamen ouden dag ten prooi, zijne vermoeide leden weldra

toestand

had overgebragt in

niet

zijne

hij

zijn terug-

zijn tegen-

voorstelling

van de ruste des naderenden. nadeelig

de

men, op

zijn hoest

Maar

heden,

vrolijk

Hem kwelde de gedachte, boe onder dat gras en die paardebloe-

aarde,

en

het

zonlicht,

het

bij

soms

vochtige

zijn

viel

rheumatismus zou werken. niet

loochenen,

te

of de teug der hartsterking

naar bed gaan doorgeslikt,

zoo

oneerbiediglijk

vrozen droppel jeugds,

oude

in

had

het

kleinzoon

zijn

de grillige kracht die

of

lieden

vaart,

nog hier of daar

die

heden

van

—

in

een

onbe-

hem had

ge-

scholen, in volle vaart gezet.

„Hm! hm!" met de

het

wel

klaren zou:

Maar heb

dacht.

een

zij

beetje

aan hen

de

zei

keel,

los

Dokter,

hopende dat een enkel kuchje

die tien jaren lang door hoest

„ik ik

was gekweld, ben er nog niet zoo erg aan toe, als ik

niet

heel verstandige lui gekend die, als

op hun dagen

kwamen,

of er anders een schroef

was, stierven uit louter flaauwhartigheid

,

stierven

lang vóór hun tijd?" Hij

wilde

knikte hij

inprenten.

zilveren

zijn

in

den spiegel eens

toe, als

afschaduwing zijner persoonlijkheid die wijze les Ten minste wat van hém afhing, besloot hij moed

doen

om om den

wille

eene

uiterste

des

te

hoofd

der

grijpen

zoo lang mogelijk te leven, al zou hij het alleen

der

kleine

menschelijken

Kappipa,

die

levens

stond,

evenzeer aan het als

haar over-

grootvader aan het andere.

13

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen