Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 205

KOÜl^MANS VAN BOEKEKKN.

H.

„Lievertje!

dan

ik

de

zou

al

Greef

myn

doet

kusje

een

„Maar

nek weinig

hebben

gebaat.

bijten."

In

dat

Kappipa

en

grootvader

bleek,

spoedig

stemming

vrolijke

die

elkaar,

den

likte

van

schouder

melk

en

het

aan

—

tafel

poesje,

zoo als

In het eerst

uit het schoteltje te zien.

liet

den schoot van

uit

van de kleine,

Toen sprong het

den ouden man, snorde

wiel, zette de klaauwtjes in de

gevoerd,

zich

kop

veelkleurigen

en deze viel het niet in daarom zuur op

zij

van het gezelschap.

zijn

Kappipa kijken; het

plaatsten

naast

de derde

slechts

diertje

het

Kappipa

goed,

nog een paar, en laat ons gaan ont-

dus

er

inderdaad

verheugd

en

verrast

weerwoord.

zijn

harte

gebroken

een

voor

het

van

zwak

oud,

grootvader

lach,

hartelijken

vaardigheid

de

over

je geneesmiddeltjes

en kruiden heb gehad," hernam

planten

alle

met

patriarch

tevens

meer vertrouwen in

hebt

je

in

ooit

197

als een spinne-

watten waarmee

zijn

japon was

en gaf weldra met nog grooter nadruk blijk van zijn

tegenwoordigheid, door met een van zijn fluweelen pootjes een opgewarmd kiekenboutje dat van gister was overgebleven, op weg naar den mond des Dokters te onderscheppen. Toen het ,

den

buit

beet

bek en pootjes

had wipte het op de

tafel

neer, en begon zich

wasschen.

te

Blijkbaar verkeerde dat drietal op den vertrouwlij ksten voet,

waarin lijke

niets

ver wonderlijks

neigingen

eenvoudigen wereldsche

allengs

man

stak,

daar een heele drom kinder-

weer den weg noch

behoeften,

pijnlijke

hadden gekweld, hy het overschot van even goedkoop,

in het

gemoed van den

wist te vinden, zoozeer zelfs dat, indien noch

kwalen zijn

hem

even genoeglijk zou hebben gesmaakt,

en Kappipa het hun speeltijd deden.

De oude Dokter

beurte

bij

leven even gaarne,

Dolliver en zijne achter-kleindochter,

als poes

—

het

woord alleen was zwaar genoeg om Kappipa' s tengere gestalte te doen bezwijken, zij hadden elkander aan de beide uiter-

—

sten

van den levenscirkel ontmoet: haar ochtendrood gaf glans

aan

zijne

hare

avondschemering,

bruine

opluisterde.

lokken

daar

het

zyne zilveren haren en

met dezelfde tinten van flikkerend

licht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen