Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 202

194

KOOPMANS VAN BOEKEllEN.

B.

van drie jaren beheerschte en bezielde al wat aan het harte des goeden Dr. Dolliver's nog onversteend was geAlles, waar hij vroeger belang in had gesteld, was bleven. Dit kind

hem

sinds

allen

die

Allen die

lang onverschillig geworden.

hem

waren geweest,

dierbaar

eens

hij

liefhad,

hoe

bleken,

zij

vele jaren reeds geleden al, voor goed heengegaan, en de arme

Dokter kon hen

hem en

broek

korten

weerhield.

groot zilveren horloge in het zakje van

duwde hy een

Dies

den

dewijl de zachte druk van

slechts niet volgen,

Kappipa's vingertjes

ochtendjapon

ouderwetschen

een

trok

aan, die naar een bedelaarsdeken zweemde.

had

Oorspronkelijk

den

uit

zijden

rok

zoo

zijne

dochters

uit

nadat Bessie,

gehaald,

de

uit

be-

bestaan,

en ge-

bruiloftsvest

oudste

de

de liefste

voor-

te

al eene

jeugd,

zijner

klein-

zijner

eikenhouten kabinet

van het

lade

eene

men,

zeide

vrouw op hun trouwdag

eigen

zijn

door

,

japon,

twee verbleekte glories, door

dragen:

schyn

van

voorpanden

bloemde

die

halve eeuw in den Heer had gerust.

en

gesleten

plaats

stikken:

te

blijken

door in

hare handigheid

van eenen

den

er

lap

voor,

het eerst rooskleurige,

de hoop de vrijsters

verzwaarde,

gemoed

van

lappen eindelijk

goed

een

heur

en

de kleuren van

groote

toe.

over

Ten stoel

stukken

kleeding

den

zwarten

ernst, stof,

stemmiger

al

hing,

maar aan

te

zien,

nooit

geweest;

maar

vingers,

de

die

tot

lappen van rouw-

tot

als deze

had de Dokter dien huisjapon,

leste

werd,

en grijze,

bruine

om

alles

wat hem

weer varen was weer voor zijn geest te doen komen. Erger versleten dan de mouwen nu bleken, waren ter

den

schar-

blaauwe, paarsche en zeegroene lappen, en vervolgens, begaf, en de schaduw zich over haar

laken, als

op

na,

meisjes

beurten

bij

gegeven,

genegenheid

anderen

maar de

;

man hadden

ouden

was dat kleedingstuk op meuit het gezin van den

langen loop der jaren

In den nige

zij

ech-

zoo willig zou-

deze

den hebben versteld, ze waren verstijfd, ze waren koud. Wat baatte het der jurk, dat zij een oosterschen geur had, een lucht

van

droogerijen,

en velerlei specerij, middelen,

die

—

de oude

sterk

dank

te

riekende

kruiden,

weten aan de

man van

tijd

tot

velerlei

geur

talrijke krachtige

tijd

in

dat gewaad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen