Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 14

6

E.

neer

statig

een

zijde

hen

ook

de

in

die

enkel aan deze

niet

maar ook hen

;

,

die

maar

ten arbeid spoeden en slooven;

spelevaren,

den ganschen Haag, maar half Holland in zijne krachtige,

ons

kernige,

dat

eilandje

de

ik

en

vocht

soms

zinnen

korte

het

op

er voor ons

als hij

,

;

het eerste bewind voeren

in

laatste

doet

en aan gene zijde eene lindenlaan, maar

hofgesticht,

,

weerkaatsen

in

de zwanen, welke wij

als

op drijven zien

sierlijk

wereld

halve

eene

zoo

,

POTGIETER.

wieken klept

de

bijwijlen

hij

zoo

er

J.

in

verder

te

niet de

verzen

wiens standbeeld

Of

vijver staan moest.

vergelijking zijne

Hnygens,

weergeeft;

den

in

voortzette,

als gij

dnldt,

er tnsschen dat

is

overeenstemming, dat beide zich

engen band voelen gekneld, als de herfstadem over

het eerste giert, als de hartstogt zich in de laatste lucht geeft?

„Een zien

onderscheid

het

:

verschil

voegt

echter

evenmin voorbij

ons

het

diepte tusschen die twee

in

;

te

doch wie heeft

ooit

een beeld geëischt, dat meer dan voor een derde toepasse-

lijk

was?

En daarom

kens

riüschende

telings

stouten

der

kust,

al de schalk heid

rende naar

,

van welke

gebeukt. gelijkenis,

dwang;

verzen,

van

het

was toen ,

zich luiste-

die

de binnenzee,

de

muur

bezwijkt,

spiegel

van

ruischen

allen

de kracht

al

door

lust,

golfjes,

als

westen gestreeld; verzen, die bulderen

schrik

eene beek,

getuige

zij

haar

sedert

herkent de zangster van Hooft aan hare

Gij

die

—

—

bewustzijn heeft, hoe luttel voor de

zij

wateren

eeuwen

de Zuiderzee op de

drongen,

boschaadje

de

waarvan

harer

als

torentje het voor ons in

weidscher tinnen wint;

verklappende

dubbele

het

van

haar gemurmel boog

verkondende, woeling

waar een vervallen

door

zonnestralen

slaande,

golfslag

belang

aandoenlijk

de

u voortgaande eene

niet,

wij

beek langs bloemrijken boorcP, beur-

eene

als

een

zoomen

aarzelen

poëzy te herinneren, beurtelings zachtkens en zoet-

hollandsche

noorden

gezweept;

van allen

geesel

door den adem van als

baren, door den

een stoet van

nimfen, die

spelemeit; een verdrukt volk, dat zijne boeijen breekt.

„Doch oog en

het

lijking drie

waartoe meer tegenstellingen, die u van zelve in het

vallen,

overvloed

majestueuze toeft

ons

van

deze

treurspel

voor

eene

als het weelderig minneliedje

opleveren? veelzijdige

Eene poëzy,

laatste

dan

verge-

eene

der

vermelde heeten mogt, voor de poëzy van Vondel, vaart,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen