Litterarische fantasien en Kritieken - pagina 199

KOOPMANS VAN BOEKEREN.

n.

Echter verbeeldde geweest

dat de neep niet zoo nijdig was

zich,

hij

van

die

als

ging

Wat

pijn

is

een tril-

nadat

verzwakken haast

in haar

die

over,

hem

de aanval in eene

bovendien,

gister;

omzien duchtig zeer had gedaan, lino-

anders

dan

al

zijne

191

iets streelends kreeg.

wat

slechts

pleizier,

hij

sterk

te

aan-

gezet ?

Behoedzaam malen bed

in

den vloer; toen stond

op

op

huisraad

stuk

Het waren van

bewegingen, niet meer dan een paar

bragt de goede Dokter het eindelijk uit het

steenende,

hij

eene wijle

met rakelingsche ruggen, allerlei gedaanten van

stoelen

—

waarin

eikenhout,

van het eene

stil,

andere starende, alles even ouder wetsch.

het

een kabinet geziene

nooit

nimmer ergens groende, een geeen tafel met tal van pooten, waren gesneden, slachtsboom op een uitgebleekten merkdoek achter glas in een

—

—

gezet,

lijst

aan

—

—

en

potjes

en

—

in

een donkeren hoek einde-

fleschjes,

behalve

alles

oogelijk

te zien.

Van steun zoo

menigte

eene

lijk,

als

een plank, die boog onder het wigt van boeken

gebonden,

chagrijn

in

van loover

kransen

en

dieren,

naar gene blikkend,

deze

aan een der

gaauw

niet,

werkelijkheid die

stijlen

zijn

hield

hij

de

regterhand ten

van het groote ledikant.

traag

Het ging

brein op de hoogte te brengen der

hem omringde.

Het voorwerp, dat het meeste bijdroeg om Dokter Dolliver volkomen te doen ontwaken, was iets zoo vreemds, dat men bij

dat

den eersten aanblik geneigd zou hij

het,

zooals

meêgehragt. tusschen

de

verweerde

Dezelfde

groote

vloed

stond,

zijn

uit

geweest zijne

van zonnestralen,

te

gelooven,

droomen die den

had

Dokter

bedgordijnen had. verblind, schitterde thans op het verguldsel,

had versierd: lijk

daar

het

't

geen

dit

geheimzinnig symbool eens

het volle licht zag

bij

was,

slang

die

zich

om

men

dat het een vervaar-

een houten styl slingerde

en van den vloer des vertreks tot de zoldering reikte.

Het was blijkbaar een voorwerp, dat er zich op te goed mogt doen, niet van gister te zijn; het was zoo overoud, dat de houtworm zijn oogen had uitgegeten en de punt van zijn staart afgeknaagd

;

ook leed het geen twijfel dat het aan

wind en weer was blootgesteld geweest, want een

allerlei

soort

van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen