Twaalftal leerredenen - pagina 74

74

SCHULDBESEF.

boezemde

daarsboete

maar leven

we

dat

verlies

den

O!

gemoeds.

des

geen

kunnen.

van

het

geweten

van

binnen

wat van

we

en werkte

die klanken minder, dat

maar

is

eer een zuivering van

ons ten deele

schuldbesef,

in,

van opscherpend op het

kunnen we,

dat

Ja,

werking

in plaats

betreuren,

dampkring, waarin

blijden

walging dan eerbied

eer

doodend

vaak

te

al

zelfs

juist

van harte ver-

omdat

die andere

van het

die door de insnijding

gewerkt wordt, nimmer geheel kan

uit

vernietigd worden, en, van opvoeding en gewoonte onafhankelijk,

zich

weet

het,

zal

handhaven

blijven

maar

zwijgen worden gebracht,

tot

door

ook een diepere wegzinking

juist

in zonde,

wet en scherpt, en weer een sterker algemeen

het

bewustzijn

uiting

maar

dieper

neder

ter

gedrukt,

zijn

hoe

opspringt, en voor den ongevoeligste zelfs

denkbaar,

waarin

verschrikken

zou,

zonde

hem nog

geweten nog

Maar

de

gewetens

van het geweten

in

De zonde kan

niet vernietigen, de veer

van het geweten wel neerdrukken, maar

van

Ik

daardoor ontstaat dan

die de tand des

voorschijn roept.

te

het geweten wel overvleugelen,

hoe

innerlijke kracht.

een tijdlang kan in ons geslacht ook dat schuldbesef

kracht niet rooven,

krachtiger is

er toch

het

weer

nog diepte

angst van het geweten ook

een bewijs, dat ook in

hem

het

leeft.

toch, al duchten

we

niet,

dat de zucht onzer

eeuw om

het schuldbesef te bestrijden, dat besef zelf ooit geheel vernietigen

mag

toch

zou,

zulk

eene neiging onzer eeuw ons, als

Christenen, niet onverschillig laten.

we mee

Uit innigen drang

moeten

veeleer daartegen getuigen. Dat eischt de eere Gods, waar-

zulk eene hoovaardij van het menschenhart niet kan bestaan.

Dat eischt de zedelijke aard onzer natuur, die haar menschelijk karakter gelijk

het

dus,

roepen toch,"

zoo

inboet,

stelt

dat

we

»Loochen

:

de vraag

gevoel?"

zij

den gang van haar eigen geestesleven

met het natuurproces van plant

:

bij vrij

het

hooren van die

of dier.

En

al

is

taal onszelven toe-

dat schuldgevoel, daarbinnen klopt het

>van waar die verzwakking van het schuld-

moet toch met ernst beantwoord worden,

te

meer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen