Twaalftal leerredenen - pagina 178

HET KRUIS VAN CHRISTUS HET LEVENSIDEAAL.

178

om ze

om

bestemd,

Niet

ziel.

slingeren,

dan her- dan derwaarts

rusteloos

om

geschapen

niet

weg

eenzelvig

te

kwijnen,

te

maar

hebben waaraan ze kleven, waarop ze steunen, waarin

te

kan, heeft de

verliezen

zich

dat oogenblik des roe-

ziel in

mens het steunpunt van haar leven gevonden, het doel waarbij haar streven

Roemen, het

rust.

Het »belijden,"

ziel.

zoekt

al,

zich

het zich laten beheerschen, zich laten doorstroomen, zich

:

^rusten"

wat de

door

vervullen

laten

het

»belijden,"

wonen van

tabernakelen

Daarin

ook

dan

ligt

in

ervaring:

spreekt

uit

nooden

meê

waarom

geheim,

het

ziel

man

de

staande op dat Thabor

die,

hij,

den Heer zijnen God.

ons zoo diep in de

Apostels

zalig vieren der ziel, het in

het menschenhart op zijn heilig Tha-

roemen kan

zijns levens,

grijpt.

van Tarsen heeft

het menschenhart weergevend, verklaart

roemen gevonden

dat woord des

die hier spreekt,

Hij,

menschen

's

en nu, de reinste verzuchting van

doorworsteld,

te

»Boemen,'"

getroffen heeft.

ziel

het

is

driewerf gelukzalig

O,

bor.

het juichend »belijden' der

is

het van rondom, geheel en

i.

tegenover het voorwerp, waarin ze haar leven

stellen

lijdelijk

d.

hebben

hij,

dat voorwerp van

Er

in Jezus' kruis.

ligt

een wor-

steling achter die geestdrift, aan die bezieling ging een zielstrijd

vooraf, en

woord, waar geheel

Maar daarom Gemeente! wereld ge

mij

geloof, d. w.-z. overwinningsge-

daarom, er spreekt

voel uit dat

om

juist

uit

de

kost

zijn ziel zich in uitgiet.

het óns ook zulk een inspanning,

waarin wij ademen, ons

sfeer,

van dat bezielde woord in

immers

toe: waarin onze

te

denken.

Want

eeuw ook moge

in

de

dat geeft

uitblinken,

zeker niet in geestdrift, niet in ware roemzucht, niet in geloof.

Onze eeuw kan.

is

Dof en

veeleer ontzonken aan

mat

sleept

glorie in de onderwerping

ze

wat bezielen en verheffen

haar leven voort. Ze zoekt haar

van een

stoffelijke

macht, en

schijnt,

door dien arbeid geheel ingenomen, zich het stof niet van het gelaat

te

ontvonken, harer

kunnen vegen. Verre van bluscht

zonen

uit.

ze

veeleer

En wat

ze

elk

geestdrift in onze borst te

hooger

vuur in het hart

ook vermocht, wat ze ook ge-

wrocht hebbe, de levenswarmte ons

in het bloed

doen gloeien

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen