Twaalftal leerredenen - pagina 169

RUST DER ZIEL

er

Ja Gel.

brak,

ook

is

waarom Zion

meer,

is

we

Spreken

!

het

het niet, die uit-

naar

die

elk,

werkelijkheid

dorst.

beschaving was het wachtwoord onzer eeuw

onderwerping

door

Niet

worden geheeld. O, wat

onzer eeuw

we

met den brand

woord, maar wonde van ons

Gods

aan

door vooruitgang, door ontwikkeling, moest de geslacht

169

weefsel der gedachten van den tijdgeest in

het

niet,

geworden.

verhelen

juicht,

Ziet toch,

uit.

vlammen opgegaan voor Godsvrucht

DE ONRUST DER TIJDEN.

BIJ

men

heeft

goed gedaan

al niet te

aan die glorie

zich

Een ware afgod was

!

die

eeuw voor hare zonen geworden. Hoog op het voetstuk stond ze daar, alle vroegere eeuwen overschaduwend, en als van een andere Diana weergalmde het „Groot is onze eeuw!" wan de

lippen

der

—

volkeren.

En

thans, hoe

ligt

ze smadelijk

van haar voetstuk neergeworpen, hoe weeklagen haar priesters verborgen, hoe

in het

geen

krijg

meer

onze

eeuw

door

!

stoffelijk

menschenmin

ideën van

haar eere vergaan

is

komen

?

Immers, daar kon

werd

minder

Al

hij

mogelijk,

nu

belang de volkeren vereenigd, door

ze verzwagerd, door haar ijzeren spoor

de krijg nog uit, maar het was met den woesten Rus, met den ruwen Czech. met clen bigotten Italiaan, met Amerika's ontmenschte slavenhouders. Wat bewees dat tegen onze eeuw? Die volkeren waren met haar

verbonden had.

ze

geest

nog

niet

Wel brak

bezwangerd, nog

bedropen met haar

niet

op den weg der beschaving nog niet meêgegleden. tegenstelling

men

wees

waar het

Europa,

u

op

huwelijk

de

van

volkeren

uit

„verlichting

En

licht,

als bij

het hart van

en van vrede"

reeds haar gouden bruiloft had gevierd.

En

nu,

verbleeken,

op het

ten

arme eeuw

—

!

dat

wreed

ge zoo

uw

illusiën

zaagt

wat zien we nu'? Immers twee volkeren trekken

strijde,

tooverwoord

en op het veld van beider wapenschild prijkt

van

„beschaving"

waren het maar thans, als

den

als

Ach, immers achter de middeneeuwen

zijn

tijdgeest ten spot.

we teruggeworpen. kampten

Voorheen

slechts

dood,

in Attila's dagen, zijn het

volkeren, die het zwaard in de

slagorden

hand

zich

die

tot

den

weer ganschc

moordend op

elkan-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen