Twaalftal leerredenen - pagina 209

309

DE HEEKE ONZE ROTSSTEEN.

om

van de dingen

slechts

maar evenzeer van uw eigen

u heen,

leven? Immers, hoe velen ook de dagen der jaren uws levens ze zijn allen van u gegaan, niet één

zijn,

den

in

Tijdstroom

meer dan ge

dat

als

in

doorleefd, doorgezweefd

de

maar wat zijn

kop

stroom

zijn

wateren

weg

blijft

en

geen

ligt is

der

Hem

op

is

in

om u

den

voet,

Zoek

gij

en-

dan

weg

gij

wilt een

zelfs

worden,

Maar neen,

voort wiegelt ze u

af,

in

haar

voortgezweepte

in het hart,

om

de hand

te tasten, of

kan ....

u,

o,

zie

dan

»lk zal zijn, die Ik zijn

niet,

ook

zult

Hem

toekomst

nu,

zijt.

zoeken,

ontrukken

wentelt

Hij

zelf biedt Hij

in

den stroom voor u breken, die

die

is.

golven

te

weer

haar geen ruste,

ge dan, bezwijkend

naam.

Zijn

Er

de Rots der eeuwen.

Hij.

rustend in Zich zet

op de baren,

uitsteekt,

vastigheid

spel

En

O, laat van haar dan

als

uw

reeds

weten wat

te

vlak.

—

!

golven

die

om nu

straks

komen, een oogenblik u

om

u de levenszee

dobberend

dut

zal"

om

immers, of die stroom

het

nog genoten hebt.

die

waar.

en gejaagde!

daar

gij

bezinning

niet dat

daar

spreekt van het heden,

Gij

Ja,

zelfs vooruit drijft,

eer

voortsleurt

boven

durft.

duiken.

te

tot

op. haar

aan

ligt.

ook déze dag anders, dan een golfslag, die even

weten

oogenblik

is

Doorgedroomd,

meer dan doorgedacht, hebt Weggegleden is uw leven

boven de wateren opsteekt, doch

te spoelen,

te

gluren

diepte is

den

om

u

achter

dat

leven,

u trouw gebleven,

is

allen ontglipt.

een peilloozen afgrond, langs welks steilten ge nauwe-

in

lijks

u

ze

zijn

en wankelt

arme!

rust.

niet,

maar

En daarom

ge den eeuwigen grond onder

klemmen, dan vindt met uw schuld en zonde, maar ook met Zijn genadeblijk, uw heden, maar in Hem gegrond, uw toekomst, maar in Hem geborgen. Zoo God u maar

u

gevoelen. het

gij

ten

aan

weder

alles

Rotssteen

is,

:

o.

uw

hoeft

niet

ge,

waarheid die

vast te

verleden

wat deert u dan het rusteloos afvloeien

van den Tijdstroom? Immers,

Doch

u

slechts een

niet

meer u

maar ook een onwankelbare en recht. Niet waar? vooral

is

behoefte,

door

sleurt hij

eeuwigen grond voor

uw

vastigheid in

dan mee.

aanzijn bevoor wat

onze dagen wordt

elk die meeleeft, diep gevoeld.

Ziet toch,

14

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen