Twaalftal leerredenen - pagina 167

RUST DER

„Komt

ZIEL BIJ

DE ONRUST DER TIJDEN.

167

daden des Heeren, die verwoestingen

en aanschouwt de

op aarde aanricht."

Van waar

dit?

verwoesting,

der

moordlust vergoten

schittert

bloed'?

het

Is

een zich verheugen in den gruwel wilde

Afrika's

gelijk

Dat

verre, M. H.

zij

voor ons werelddeel banger verlies:

is

worden afgesneden,

te

volkeren het oog van

om

en hun dochteren zich reien, jubelend

Maar als ik vraag: wat al meer van haar God

of een deel harer

zonen

te zien vallen

immers niemand, die aarzelt te haar God te verliezen ware zeer verre het bangst. getuigen Ziet toch, blijft Gods genade ons dekken met haar vleugelen, blijft Zijn banier onder Europa's volkeren opgericht, dan wenkt de hope van herstel zelfs bij den wreedsten jammer, dan zal door

dan

zwaard,

het

is

er

:

Hij

vertroosten wie in

rouw gedompeld

zijn,

dan

Die

zal Hij,

menschen scheppen kan, de ledige plaats in het hart der volkeren weer aanvullen, dan wordt het afgebrande vlek herbouwd, de verloren welvaart herwonnen. Maar omgekeerd, gaat Europa voort zich te keeren tegen zijn Maker voort, het Woord des ;

het hart zijner volkeren te bannen; ja voort, af te

Heeren

uit

snijden

zelfs

volksleven hield,

dan

is

vezelen

laatste

aan

van den draad, die Europa's

den Koning der Koningen verbonden

met ons werelddeel, dan

het uit

is

en

biddelijk,

de

eertijds

de toegang

tot

Nog een

geslachten versperd.

valt het onver-

komende moge men dan op de

geluk en vrede voor alle tijd

lang

levenskracht van het voorgeslacht teren, nog een schitterend vuurwerk afsteken, maar als dan het laatste stuk is uitgevuurd,

arme Europa

zinkt het

En

toch, op dien

de

bestreed

vreeze

in

den nacht van het Heidendom terug.

weg deden we Gods

niet

reeds menige schrede.

Men

meer, maar deed alsof ze niet

Al meer leidde men de volkeren op een weg, waar wandelen zonder God met geen gevaar scheen te dreigen. Van een toorn des Heeren te spreken, stuitte immers het gebestond.

het

voel.

Als

» Vinger

bekrompen

Gods"

wonderen

in

en

kortzichtig

gold,

wie nog van een

de geschiedenis dorst wagen.

Zelf zou

men

van grootheid doen, en daarom moesten de wonde-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen