Twaalftal leerredenen - pagina 147

DE TROOST DER EEUWIGE VERKIEZING.

dat die bergen werden opgenomen,

En De

meer waart. den Eeuwige uit. niet

roept

Hij

u.

.

.

stem roept zeg

Mijn

O zeg

niet

uw

uw

een werk

te

doen. Zijn

is

uw

zoeken dus

aan de poorte des hemels.

der

hut

ge-

en neen,

Gel.,

mijn broeder, mijne zuster! »voor mij

ijdel,

Hij

zijt.

heb u

Ik

u,

Wees

in Mijn huis!"

hart,

dus

Zijn geroepenen

de

hij

voor mij dus buiten hope."

heil,

U

u roept de Ontfermer.

kind van Mijn welbehagen.

wegen Gods voorzeggen, wie uit

Ja,

.

dan nedervallen en aanbidden

uw

gebed

kloppen

.

woord doet u opstaan. »In uwen bloede,

eeuwig

ons

in

dus geen dat

.

roepen van

aller dingen,

het wachtwoord Zijner ontferming, en tot

het

kind,

laat

!

bedekken, dat ge

God en Schepper

groote

Voor u heeft

dat is

Woon

grepen.

te

ellendige! roept Hij Die het alles schiep:

en

verlorene gij

en

leef"

Ik:

u

toch, hoor, daar gaat een

arme ?

Mij

.

heeft Hij van noode.

om

147

u

neemt

armen.

Neen, klaag

om

niet,

Wie

onzer kan de

verzekeren, dat niet ze van

niet,

vergeefsch

van

gij

den troon zoowel

als

roept ze van de moederschoot,

Hij

maar openbaart zich ook soms eerst op het sterfbed aan de Een Samuel van der jeugd aan, maar ook een moorZijnen. denaar aan het kruishout, kort voor den jongsten snik, dus is Zijn doen vol Majesteit, ... en wie zijt gij dan, dat ge nu reeds den Heer Zijn weg beperken, nu reeds bepalen woudt, dat

uw

ziel

ge

dat

er

is,

en dat

we het

;;

nooit door Zijn handgreep wordt bereikt ? En zegt dan toch ook een verwerping, ook een verstokking Ik heb u gegrepen" niet voor allen geldt. M. H. .

.

buigen ons voor dat diep geheimnis eerbiedig neder, maar

kan

ons

onzen

troost niet rooven.

Want

dit staat vast,

—

die niet geroepen zijn, gelooven ook

aan geen uitverkiezing, met de lippen misschien, maar niet met het hart en wie

—

het niet gelooft, dien kan het niet beangstigen.

den

blinde

verschrikken,

niet

reeds door dat licht ontsloten

pen

wouclt

eeuwig

»dus

verloren,"

is

o!

er voor mij

zoo

Het

licht

kan

maar hem alleen, wiens oog werd. En daarom, zoo ge roe-

ge

geen hope, dus ben

dat

niet

maar

zegt,

ik

maar

voor die

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen