Twaalftal leerredenen - pagina 8

NABIJ GOD TE ZIJN.

8

Wien

zien?

en

kracht

vervreemding van de Bron van

de

is

in het gedurig mistasten der

van

ooren,

het woelen en

bij

rumoeren

wijsgeer zich leent,

van

glimp

recht

de

niet in

—

ja,

wien vooral

schrijnt

waar het talent van den om het onrecht, met geweld gepleegd, een

geluid niet door de

schril

klank

doffe

dier volksmassa's, die ge-

durig opstuiven als de baren der zee ?

haar

licht

machthebbers en het verzwakken

Wien dreunt haar

gezag?

elk

alle

openbaar, in de verlegenheid der staatslieden,

niet

geven,

te

ziel,

erger

of

nog,

streelen, door het prediken

de hartstocht der

van een zedelijkheids-

zelfzucht

te

leer,

diep onzedelijk, geen hooger beginsel huldigt dan de

leer

die,

van het nut?

En waren we nog maar

alleen toeschouwers van dien jam-

mer!

Maar neen, ons eigen

thans

zijne

volk, ons eigen vaderland schijnt

naburen schier vooruit

te streven in zelfverlaging,

oude Holland eens de volkeren voorging op den weg van zelfbedwang en glorie. Met weemoed spreek ik het uit, gelijk het

maar

het

niet

is

spot

veeleer

te

loochenen.

men met

Europa acht ons

niet meer,

ons, en wie durft zeggen dat

we

dien

waar de booze geesten van eerzucht, vitzucht, factiezucht niet gebannen, maar ingeroepen worden, en de storm der hartstochten, nauwlijks bezworen, weer telkens met zoo felle woede opsteekt, dat, gaat het zoo voort, het spot

verdienen,

niet

—

schip van staat ten leste wel zal

En

nu,

enkele der

feil

moeten stranden. wat meent ge, dat dit slechts liggen zou aan een van staatsbeleid, aan een min gelukkigen uitslag

volkskeuze,

voortkomen, let?

—

of

enkel

tusschen

die

maar immers,

uit

vrije

meeningen zou

die wrijving der

burgers nooit

mag worden

be-

afgezien van richtingen en personen,

is

de verslapping der regeeringskracht zelve voor ieder openbaar, niet

nu

immers, nen,

eerst,

het

maar

ligt

aan

maar de bodem

reeds lange jaren.

Een

geen richting, het zelf,

ondermijnd: de beginselen kracht en bedorven, en dat

waarop we zelf

ligt

ieder gevoelt het

aan geen persois

doorwoeld en

waaruit ons volk

leeft zijn ver-

we den

staan,

standaard van ons zedelijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen