Open brief aan Dr. A. Kuyper, hoogleraar aan de Vrije Universiteit op gereformeerden grondslag, en redacteur van "De Heraut", alsmede aan de "Heraut"-lezers en alle gereformeerden in den lande - pagina 13

13 het

dat in

feit,

Amsterdam

zelf,

den zetel der Vrije Universiteit,

meeting gebonden en de verwachting dat dus aldaar het

de

meeste licht zou worden ontstoken

de overweging dat

;

niet-verschijnen op die meeting verkeerd zou

men

een

kunnen uitleggen,

een bewijs van gebrek aan belangstelling of van lichtgeraakt-

als

heid over de min heusche houding jegens ons van het Bestuur en

van zijnen „Heraut;"

verband met den herhaalden

dit alles, in

aandrang van broeders, deed

in mij de reeds lang

maar toch nog worstelende hoop herleven op een en

rechte

stichters,

om

van de

begeerte

krachtige

zijde

zwakke maar van op-

blijk

der Universiteits-

van onze, immers geen bijzaken betreffende, be-

zwaren en wenschen kennis

nemen, en samenw^erking, zonder

te

gevaar voor ons van ontrouw aan beginselen, mogelijk te maken.

En

hebt

gij

en heel het Bestuur, (van welke hoogge-

mannen

ik

het diep betreur dat

meeting" en

in

de

achte ,

eerste Rector der Vrije

zeergeleerde Heer,

aan die hoop,

Universiteit,

pers,

helaas!

zich,

doen en schrijven medeverantwoordelijk

uw houding jegens ons den doodsteek

en

toen te hooren kreegt,

gij

door zwijgen op de

zij,

voor

uw

stellen)

manier van

door

toegebracht.

uw rede En wat

en blijkbaar niet kunt verzetten,

meer of minder dan de

luide stervenssnik van deze

mijne sints lange kwijnende hoop.

Gij schijnt echter niet zeer

was

niets

nauwkeurig

te

hebben

geluisterd, daar gij schrijft alsof ik alleen

op uw hamercensuur het oog had,

terwijl ik dien

avond geheel

ware een zegel op al wat beschouwde in tusschen de Universiteitsmannen en woordvoerders van onze verband met en

zijde reeds

Had

ik

mijn

2)olitiek

en genen.

't

voorafgegaan was.

ontboezeming ingehouden,

heel wat moeite en

meer

als

zeker

— die

zou

mij

zelven

allicht wijzer

—

hebben gehandeld, in de oogen van dezen

Ware hetgeen

„overprikkeling,"

'k

smaad hebben bespaard, en

gij

ik toen sprak de vrucht geweest

nog

al

eens

bij

van

ons onderstelt, zeker,

dan had ik niet slechts beter gedaan met mij te bedwingen, maar 't ware dan ook mijn plicht om u en den anderen heeren vergeving te vragen voor het toen uitgesproken oordeel. In dit geval verkeer ik echter niet. Dat oordeel was nid de vrucht

van overprikkelde stemming, maar van overtuiging en leedgevoel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen