Open brief aan Dr. A. Kuyper, hoogleraar aan de Vrije Universiteit op gereformeerden grondslag, en redacteur van "De Heraut", alsmede aan de "Heraut"-lezers en alle gereformeerden in den lande - pagina 57

57 dachte aan „scheiden" te onderdrukken,

meerde harten aan

't

ontkiemen mocht

waar

die in gerefor-

zijn.

In de rede op de „meeting" sprak dr. H. het ook onbewim-

pekl uit: „broeders, zusters, wij wijzen u een

nemender

dan over

is,

weg

die

nog

uit-

gaan tot de kerk der afscheiding." De

te

Universiteit bezorgt u straks weer de gereformeerde leer in uav

eigen kerken, en hiter weer de heerschappij der geref. begin-

Men

selen in heel den lande.

En

op Gods zegen. en geleerde

mannen aan deze

voor doen, in hope

zal er zijn best

dan eens

er

als

10,

20 en meer godzalige

Universiteit zip gekweekt, „zullen

dan de heeren der Synode niet beven? Eens zullen tens

moede

Derhalve

zijn,

—

zij

des kis-

en de wateren de landen overstroomen."

maar weer hoopvol wachten,

die reeds zoo

gij,

lang zucht onder het slavenjuk van een Kerkbestuur, dat zich de plaats

in

van den Koning der Kerk, der oude Slang

stelt

zich dienstbaar stelt en

ook de vrijgekochten des Heeren daartoe

dwingt. Of behoeft het nog bewijs dat de onderwerping, waartoe

men nog pas te Dordt weer verviel en waarin men elders al kermend bleef voortgaan, een ongehoorzaamheid is aan den Zaligmaker, Wiens wil. Wiens Woord de eenige regel is van spreken èn doen èn laten? Is

—

het geen volstrekt oinnogcJijke eisch, dien dr. K. nu onlangs

H. 23 Mei

jl.

—

ons

stelde,

dat

wij

zouden beginnen

erkennen: dat het Mijvcn der gereformeerden in

't

te

immers reeds

lang „verlengend", genootschap, volgens Gods Woord en in het geloof geschiedde ? Dat er aan,

zoo grip

hoe onbegrijpelijk is

of l-an

—

zij

onschuldig niet

zijn

het

—

is

zijn. die dit

't

ons ook

meenen, nemen wij gaarne

zij.

Maar

dat het inderdaad

en aan iets anders dan ongeloof of misbe-

dan onbewust, hoewel ook dan nog geenszins toe te schrijven

.

.

.

dat l-unnen, dat mogen wij

aannemen, waar de Schrift zóó duidelijk uitspreekt dat:

wie iemand erkent,

als

leeraar,

groet en in huis ontvangt

—

gezwegen nog van het ergere: als ambtgenoot met hem samen iemand, die te werken en zich hem of hun te onderwerpen

—

de leer van Christus niet medebrengt,, dat die „gemeenschap heeft zijne

hooze wcrJcen" — 2 Joh.

vs. 11, cf. Gal. 1

:

8 en 9

—

dat-

aan

men:

„een kettersch mensch moet verwerpen na de eerste en tweede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen