"Strikt genomen" - pagina 172

174

DE VROOMHEID DEK TAAL.

buiten

blijven

spel

het opsporen van de taalwet,

bij

waaraan

liet

ge-

bruik van het woord Heer e gehoorzaamt. In die periode

was

omdat

er geen taalwet,

geen taaiinstinct meer

er

stom geworden, omdat én het nationale

en dat taaiinstinct v/as

sprak,

én het kerkelijke én het godsdienstige leven gelijktijdig Zie,

inzonk.

Ge

moet

Amice, hoe het volk oorlogstermen noemt,

het kanon buldert en de kartetsen losbranden

termen

over

stinct

bruidsbanket of

rouw en

van

En

festijn.

wat geschied snoer

zijn,

nu ook,

zoo

op het gebied der vroomheid

smarte

kennen,

te

de

Het

reê.

als

taaiin-

niemand afhooren op

gaat

om den levensdrang der taal mag ik niet te rade gaan met

maar moet dat

in geloofiooze dagen,

is

op

beluiste-

maar

ren gaan, niet als te lange vree den landzaat verwijfd heeft,

tijdperk mij tot richt-

waarin de snaar der teederste vroomheid machtig, bezielend,

overweldigend

Het volk

in is

de ziel

onzer natie heeft getrild.

een „taalniakende gemeente"

;

in die

kringen bovenal, waar

geen Fransch het taalge voel bederft of geen Latijn ons „ontdietscht." Maar ook

te

ik

het

taalproces

wat

alle

heeft,

bespieden in de 17de

eeuw

dan

mag

vooral

;

waar

en voorts vragen, wat thans weer valt

;

bepaalde punt,

dit

of ik er van

Gij

van gemaakt

stukken der taal ge-

dus op

maken

ik,

de Bijbelver-

bij

te

zou-

om eerlijk

maar moet

vorige eeuw niet meerekenen,

dat onvrome slot der

zijn,

talers

zelf er

niet

wil ik

zielsuiting, weten, niet

maar wat het volk

den,

En

en aldoor onderhanden.

vromer

in zake

neemt

gemeente

taalniakende

die

lijktijdig

nemen, nu, meê

door wat de réveil ter opprikkeling van het hooger leven deed, het volk, de taalniakende gemeente, zelf weer tot taaibesef opwaakt en weer, naar taaiinstinct,

van' het heilige begint

En kunt Ge vragen,

nu toch

dit

;

maar

zeiden: eischt

„o,

Mijn volk,

leer

en

niet te dwingen,

taalzui veraars

een iegelijk uit den bij

U

ze

dan juist

niet zeiden:

willen het volk eens leeren wat het zeggen

omgekeerd

ze

dat

ik

dan niet

gij

als

echte

me, wat

taaimeesters tot het volk

uw

ingeschapen taalinstinct

!"

Door ners

dat

mag

toonde een Beets,

van hun taaistudie,

de superioriteit

„Wij, heerschappij voerders,

weerspreken,

moeilijk

Amice, toonde een De Vries,

daardoor weer

moet"

te spreken.

de

natuur

haar beluisteren wat Amice,

als

juist

weg

doet:

maar

willen

dienen,

zijn

zulke taaiken-

„de meesters der tale", voor

treedt.

haar ze

te

Ze doen

bij

de taal,

wat

ivaarnemen, haar bespieden,

wier

gezag

elk physicus

haar nameten,

zegt.

Ge zulke

mannen

lieden koost, hoe spoedig zouden

we

U

eens ten voorbeeld en tot leids-

het eens

zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen