"Ons program" - pagina 194

DECENTRALISATIE.

178

moet hebben,

over

tuiging

eerbiedigen, waard §

128.

om

die overtuiging de moeite

zal

Publiekrechtelijke corporatiën van politieken aard.

zich deze plicht der overheid tot bescher-

Maar geheel anders vertoont

mino" van de rechten van enkele personen, zoodra er sprake

waar men uit kan als men behoort, doordien men er

van levenskringen, andere, waartoe

Een kind

En

gaan.

haar te

zijn.

b.

men

kan

v.

maar van

wil,

die

naar eigen wilkeur zijns vaders gezin uit-

niet

een provincie wonen; en wederom

hij

moet

niet in een gewest vertoeven,

moet tevens wonen in een gemeente. Nu kunnen we den band van het huisgezin band

niet

is.

evenzoo kan niemand in Nederland wonen, of

deels wijl deze

komt,

of

in

hy

hier onbesproken laten;

slechts de minderjarigen bindt, en deels wijl hij

met

de gewestelijke en gemeentelijke autonomie niet rechtstreeks saamhangt.

Maar wel dient over

die gewestelijke en gemeentelijke

autonomie zelve

gehandeld.

Immers eertyds

zijn de

autonomische rechten van deze levenskringen

metterdaad zóó roekeloos ver uitgebreid, dat het recht tot zelfbeheer letterlijk in een buitensporig recht tot overheersching

Dit was niet boos bedoeld; eer geraakte

van den enkele ontaard was.

men

er

ongemerkt

toe;

maar

het was niettemin ondraaglijk.

Er bestond ook

in ons land vrijheid, o, ja, vrijheid tot in het ban-

delooze soms; maar, let wel, voor de corporatie^

niet voor den burger

mensch en familiehoofd.

als

De burgers mochten doen wat hun aanstond, maar om dit als burte kunnen doen, sprongen ze met den enkelen burger om naar

gers

hartelust en wilkeur.

Dit liep

van

vanzelf uit op oligarchie

lieverlee in een toestand,

en bracht ons zoo

en nepotisme,

die, onder

den schijn van vrijheid, de over-

groote meerderheid in een onwaardige verhouding van onderworpenheid,

van

bijna

slavernij

,

hield

,

en

alzoo

oorzaak werd

,

dat de veerkracht

van den Staat

te

gronde ging en de verbittering in het hart der burgers

meer was

te

bezweren.

niet

§ 129.

Als

Tusschengeledingen.

reactie

tegen dit onhoudbare was de omwenteling van het laatst

der vorige eeuw,

nu afgescheiden van de

in zedelijken zin

dan ook volkomen gerechtvaardigd.

Dit tyranniseeren

wijze,

waarop ze zich toedroeg

van de massa door een coterie »Staatschen" was

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen