"Strikt genomen" - pagina 159

161

DE VROOMHEID DER TAAL.

een accent

toetsen die

Ge opvangt

leent,

en

anders

Hollandsen

onopzettelijk

het

in

anders de toon

is

Uw

van

toch, wat uiting niet van gansch ander gewaarwordingen

en

bodem van de

geen vrome

historie

Maar

vindt Ge,

vroomheid

die

laat ons

zin,

!

En

!

onzes volks in

oorsprong

zijn

dan niet verder spreken,

althans vergelijkenderwijs

Amice.

met andere volken genomen,

ons volk wél. Niet in zijn oppervlakkige dagen, maar

bij

voor Europa de consciëntievrijheid redt oordeelen. Zie dan toe,

dat

maar

niet bezondigt;

taal

ziel

dagen van diep en ernstig leven;

in zijn

Een

volk.

Drie kleine varianten slechts

glimlach, een glimplach, een grimlach!

Ligt er dus op den

woordvorm,

de

U

Ge

;

als

het tegen Spanje opstaat;

of ook het hoofd buigt onder

Gods

aan den adel en de fijnheid onzer volks-

ook

luister

Gij

liever stil

naar den klop van

het hart; dan vooral wanneer het zich opheft naar den Heilige.

En dan mag

onze taal meespreken.

Schooner taal voor de uiting van het vrome leven

Welk

een rijkdom van

Ge weet

Vrees, is

is

stil,

het,

blijmoedig,

En nu

angst,

is

Maar

te schijnen.

gezocht wordt

en er op aangelegd

om

niet

meer

„dierbaar"

sinds wanneer, o, voortreffelijke taaivriend, sluit Ge,

om

voor de spontane wonderen Gods

heeft

„Geef mij natuur en waarheid weer

Genestets

uitmuntenden

edelst en

Ge hebt me dan ook glazuur

vroomheid

der

En

zijn.

ganschelijk misverstaan, toen

Hoe zou

in

onze

eveneens toen Ge

zijn

in

aan den

helft

zijnen

der

vrede

mij de

meening

onvromer geest zou ge-

réveil dacht, bij mijn ge-

zoo iets hebben kunnen zeggen? Ik,

ik

tweede

taal door

Ge

van deze eeuw het

zuiverder taalvorm.

moêwordens toe op gewezen heb, dat

inleven

berooven gingen van

alsof pas in de eerste dertig jaren

wagen van terugkeer naar

de

was noodig en

keurigst en plechtigst gewaad.

gingt toedichten,

schonden

'

Maar een wee en driewerf wee zou uitroepen, die „om de preektaal te mij-

heerlijk gewijde Hollandsch allengs

den", ons

1

gedaan.

dienst

ik over onze jeugdige predikers

van

vorm

is,

oog?

De

fijn

vreeze des Heeren,

namelijk, als die vrome

de bedrieglijkheden van den toovenaar,

Uw

Maar

bangheid.

ontaarden kan in een tale Kanaans van

dit

Dan

onuitstaanbare ergerlijkheid.

maar

is

kinderlijk ontzag.

is

weet ik wel, dat

vanzelf komt,

er schier niet

is

schakeering!

fijne

niet eerst in deze

vorige af de

van

stille

onzen volksaard,

die

er

juist

tot

eeuw, maar reeds

vreeze Gods en het diepe zelfs in

vromer kringen,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen