Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Opuscula theologica selecta - pagina 96

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Opuscula theologica selecta - pagina 96

3 minuten leestijd

DEVERATHEOLOGIA.

^6

&

certe nemo homo futurus est, qui non communicatum longe inferiorem ac minim^ adaequatum infinitati illius fuisse praebendum nobis in vtilitatem nostram. Atque haec causa est, & cur illam communicationem sapien(f. i4oi.)tiae suae re ipsa & modo constituit captui hominum electorumque suorura, & Ecclesiae suae commodissimam. Etenim re, quaecunque sunt opus cognitu, declarauit: quaecunque vero, aut non opus esse vidit, aut communicari vtiliter nobiscum non posse ea dissimulauit sapientissime. In modo vero illustrem gratiam suam effecit, quum res diuinas, spiritales, & caelestes, modo humano, corporeo, & terrestri circumuestiuit (vt ita dicamus) ne quid nos fugeret earum rerum quas nostra scire interfuit. In primis autem singulare illud est in huius diuinae communicationis modo, quod disciplinam illam gratiae

eadem

statuat

bonitate praestitisset sapientia sapientia illius bonitate

:

&

modum

,

,

ordini naturalium scientiarum, disciplinariimque conforraauit, naturaeque nostrae accommodauit doctrinam gratiae. Quemadmodum enim ad perceptionem humanae cuiusque discipUnae, principiis opus est, ratiocinatione tanquam raedio ex principiis exsurgente conclusionibus determinationibusque ad iustam scientiam disciplinarum, quae inter homines sunt, pertinentibus Ita etiam in caelesti illa disciphna cum humano genere communicanda , prouidit Deus Opt. Max. de principiis ex superiore gratiae illius lumine, tanquam caelesti face, institutis: ex quibus mentes nostras latiocinatione diuina imbueret, viamque aperiret ad conclusiones & determinationes caelesti scientiae conuenientes, & pro conditione Ecclesiae electae ipsius sapientiam illam coelestem in terris adumbrantes salutariter. Id quidera verum est, reruni illarum coelestium, quas docet Jiaec sapientia, perfectionem infinitam esse, neque fieri potuisse vt perfectionem rerum assequeretur verborum, quaecunque tandem ea sint, perfectio: sed tamen gratiosissime sapientissimdque effecit Deus, vt nihil perfectum quod quidem scitu nobis opus esse , non exprimeretur , nihil inesset iraperfectum in Theologiae ilHus comraunicatae , per Dei gratiara , veritate. Perfectionera, inquam, rerum, quas Deus praeparauit tiraentibus ipsum (quod quidem satis esset) exhibuit Deus Theologiae huius coramunicatione , prouidens sapientissira^, vt rei perfectissiraae singula capita necessaria comraunicatione Theologiae diuinae perfectissiraa haberentur. Perfectissiraum igitur subiectum, sed perfectione infinitum: sapientia perfectissima, sed perfectione finita: Modus denique sapientiae perfectissisimus, sed perfectione analoga cum veritate ilUus Sapientiae, quam Theologiam nostram absolutd appellamus. Atque haec quidem ipsa quibus Theologiam absolute disclusam esse demonstrauimus , secundiira rationem communia sunt reuera cum altero illo genere Theologiae quara Theologiara secundura quid appellaraus. subiectum enim comraune, & raodus sapientiae, scientiaeque illius, est in substantia idera: nara Theologia plus vna esse non potest, secundum essentiam ipsius, rei in se veritatem. sed quia Theologia illa altera, quam secundum quid appellamus, nescio quid permixtum coniunctum habet , idque (si propri^ loqui volumus) quasi materiatura in subiecto suo , propterea ad rationem Theologiae illius secundiim quid appellatae duo consirailiter accessere termini, sine quibus nunquam Theologia secundura quid coraraod^ tradi potest, aut percipi salutariter. Nara illa Theologia absolut^ dicta, vere forma essentialis est, ad Dei Ecclesiam pertinens communicatione diuina: haec vero secundum quid veluti materiale est , cui forma iUa non potest sine obseruatione terminorum istorura adhaerescere. Prior terrainus est subiecti, in quo haec Theologia residet communicatione diuina: posterior est modi, cuius agglutinatione diuina Theologiaabsolut^dicta, cum subiecto hoc quamuis ineptissimo per se, corapingitur. Subiectura est (ne diu haereamus) homo, animal donis quidem naturae ornatum ampUssirais beneficio Dei, sed corruptis salutaris

&

:

&

&

&

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's

Opuscula theologica selecta - pagina 96

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's