Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Opuscula theologica selecta - pagina 120

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Opuscula theologica selecta - pagina 120

3 minuten leestijd

D

lOO

VE K A TH EO LOG

E

I

A.

CAPVT XVII L Conclusio operis.

Ex

his

omnibus quae ante

dicta sunt,

argumentum vniuersum

istud

concludimus

coroUario, in hunc modum, Thes. xxxix. Itaque forina Theologiae nostrae in se quidem una est^ vt antc diximus: sed i?i nobis modo est muliiplex atque futura est^ donec concurrentes in vnitatem fidei, &= cognitionis filij Dei^ fiamus xir perfectus euehamiirque vna ad mensuram staturae Ecclesiac quae est complementum Christi. His enim vocibus primum naturam Theologiae nostrae, deinde finem ex verbis Apostoli ipsius statuimus. Ad naturam enim attinet (prout ante fuit expositum) Theologiam nostram quam gratiose nobis reuelat Deus ita se habere demonstramus vt in se quidem Theologia, suo instrumento Sacrae scripturae per Spiritum Dei perfecte comprehensa, formam vnam essentialem habeat, totam perfectam, totam perfecte expositam, totamque in se omnibusque suis partibus constantem & immutabilem sed in nobis, qui transformamur in dies a Domini Spiritu, nec formae iUius totius modum totum, nec eum perfectum, nec perfecte inesse aut inhabitare: sed tantum partes iUius, easque imperfectas, & imperfecte a nobis percipi: sicut reuelationum suarum modum contemperat Deus modo tenuitatis nostrae, ad declarationem lucis admirabiUs & laudem gratiae gloriosae suae. Etsi autem eiusmodi est in praesentia communicatio huius sapientiae per gradus & incrementa prouehens non tamen coniiciendum fieri vnquam posse vt ad fastigium iUius conscendamus , dum in hac mortaU vita considemus; neque putandum perfectionem huius sapientiae ad nos peruenturam: sed potius ita cogitandum, quemadmodum toto curriculo istius vitae minuitur nostra infirmitas & inscientia suis progressionibus ita sapientiam hanc ex contrario suo ordine & gradu in nobis increscere. Nec vero aUter potest nobis contingere: nam cum Theologia haec nostra, quae quidem in nobis inesse potest, sit Theologiae iUius particula, quam in scripturis perfecte expressit Deus: iUa ver6 Theologia in

quodam

velut

.^

.,

.^

,

,

;

,

:

scripturis reuelata

adepturi sumus:

magis

symbolum certe

prouehimur,

eo

sit

&

aenigma

iUius,

quam

visione Dei

coram

in caelo

non

potest quin toto miserae huius vitae curriculo, quo magis inscientiam tenuitatem nostram sentiamus: n6sque

fieri

&

ipsos taedeat istius tenuitatis nostrae, vt vera humiUtate, quae primas ade6que singulas partes in Theologia obtinet, ad celsitatem iUam coelestium diuinarumque rerum

assurgamus, & totam aciem mentis nostrae in eum finem defigamus studiosissime. Est autem finis duplex nobis coniunctissimus (nam de fine summo nihil hic dicturi sumus) quorum alterum in hoc seculo aUquo pacto attingimus, alterum in venturo perfectissime assequemur. Finis in hac vita propositus est vnitas fuiei 6^ cognitionis filij Dci , ad quam vnitatem in comraunione sanctorum concurrereomnes necesseest, omndsque neruos, quam maxime possumus, ad capiendum fructum iUius contendere. Fides ea est qua prehendimus Christum voluntate & studio reUgiosissimo & per quam (f. 1423.) motu vniuerso ad ipsum ferimur: Cognitio est, qua Christus seipsum nobis cernendum exhibet & intiis habitat in mentibus nostris. Horum donorum vnitas inter nos omnes, quotquot Christiani sumus, finis est proximus & coniunctissimus ad quem in hac vita coUimandum est; vt cognitione Christum sentiamus: fide ad Christum moueamur, feramur, rapiamurque; motu sanctissimo, vt in nobis verum sit iUud Christi dictum, vim fieri regno coelorum & violentos esse qui rapiunt ipsum. Mat. II. 12. Ex hoc fine proximo, ad quem singulos nostrum attendere pietas in Deum iubet, alter iUi finis communis omnium non potest in venturo seculo non ,

,

exsistere

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's

Opuscula theologica selecta - pagina 120

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's