Opuscula theologica selecta - pagina 105

D E matur argumento diuinae sanctum est absolut^,

&

veritatis, ita

id

T HEOLOG

V E K A

etiam

iustitiae

,

I

A.

85

& sanctimoniae. Nam quod iustum esse non potest: lustitia, &

nunquam iustum & sanctum

sanctimonia iusta est & sancta absolute Nunciuam ergo esse potest , quin eadem iusta sancta sit, ac proinde vna, aeterna, & immutabilis. Sed iustitia & sanctimonia, si qua vera est, ea demum vera dicenda est, quae iustitia est, & sanctimo(f. i^og.^nia :

,

&

&

quae forma diuinae veritatis quae supernaturalis est in se, & attributis suis omnibus , diuina est, quam Deus expressit vnam, aeternam, & immutabilem in nostra hac Theologia. Postremo ciun ad haec omnia sit quoque necessaria conditio illa perfectionis, quam ante dicebamus, equidem ita iudico, perfectionis illius, quae non humana, aut humanitus informata, sed diuinitus in veritate Theologiae expressa est, vnitatem certam, aeternitatem , & immutabilitatem certo demonstrari illa perfectione, quam Theologiae nostrae assignamus. Quod enim perfectum est secundum Deum, immutabile: praesertim cum semper vnum, aeternumque, idem est omnino, haec Theologia nostra nihil sit ahud , quam expressa quaedam dehneatio iUius vnicae immutabihs perfectionis , qua Deus est pertectissimus. Est autexri non aeternae, solum perfectus Deus, sed ipsa perfectio essentiaUs, & perfectionis omnis caussa, finis constantissimus. Restat igitur vt ex iis", quae modo dicta sunt, exemplar, immutabilem, & esse yericoncludamus, hanc Theologiam vnam esse, aeternam, sanctae, perfectaeque indicem perfectissimum , quem ad exemplar suae tatis iustae, :

&

&

&

&

&

&

Deus communicatum uoluit cum humano genere ad gloriam suam, tem animarum nostrarum in Christo lesu. veritatis

CAPVT De

&

salu-

XV.

caiisa effuiente nostrae Theologiae.

DixiMVS ad hunc vsque locum de partibus essentiaHbus (vt dicuntur vulgo) & internis Theologiae nostrae. Nunc ad eas causas est veniendum nobis, quae ,

causis

externae siue extrinsecae appellari solent. Eae sunt efficiens, & finis, quas iusto ordine, quam breuissisime fieri poterit, prosequemur. Thes. xxviii. Caitsa cffuiens Vna principalis , Instrumentalis altera. nostrae Thcologiae diiplex a nobis ponitiir Quotiescunque de causa efficiente rei alicuius agitur, id maxime solemus obseruare, vtrum caussa efficiens sua ipsius vi efficiat, nec ne? Vtrum efficiat totum, an ex parte? Vtrum denique rem efficiat essentiahter , an vero accidentarie ? Haec in rebus omnibus & naturalibus & humanis oportet a nobis obseruari , vt veram scientiam earum rerum assequamur, quas suae caussae efficiunt. Hic vero quum de Theologia, id est, sapientia illa diuinae veritatis agitur, quam nulla creatura, ac ne ipsa quidem vniuersitas comprehendere aut assequi potest profecto hunc eundem modum in recognoscenda Theologia nostra dihgentissime opus est obseruari & videre, quid eam sua vi, totam aut ex parte, essentiaUter, aut accidentarie effecerit: quid adiumenti ad eam efficiendam accesserit. Ciim autem hanc sapientiam, de qua nunc agitur, Theologiam nostram appellemus, quarum vocum prior nomen est generis, posterior distinguit genus, & speciem constituit iUius: Haec demum certissima ratio videtur fore ad peruestigandam efficientem causam, si ex ipsa generis & speciei ratione deprchendi potest. Genus est Theologia, id est, sapientia seu ratio ren.m diuinarum. res autem diuinae

&

:

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen