Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Opuscula theologica selecta - pagina 110

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Opuscula theologica selecta - pagina 110

3 minuten leestijd

DE VERA THEOLOGIA.

90

dicere, sic eam contemplamur , vt solam naturam Theologiae suo proprio fine finibiisue instrui oporteat, qui proprius finis ad Theologiae naturam pertinet. Atque

haec quidem, cum supernaturaUs sit, etiam finem supernaturalem & naturae suae conuenientem postulat. Necessario autem nos aut finem vnicum, aut duos ad summum attribuere oportet Theologiae: quia non diffluit in varios terminos, tanquam si incerta esset instabih'sque sapientia; sed aut finem vnicum statuit illa suuminsubiecto suo circa quod versatur, aut (si alter quoque finis adiiciendus est) hic vnus tamen in omnibus aUis rebus ad subiectum proprium ipsius ordinatis finis constantissimd fiirurus est, ac non plures vnquam. Est autem subiectum idem omnium commune, propriumque Theologiae nostrae, Deus: ad ipsum homines, Theologiae alumni ordinantur ipsius. De hominibus vero qui ad communionem huius singulari longe ^ahud iudicium fieri necesse est quia non natura beneficio Dei vocati sunt solum ad finem contendunt sibi propositum, aut voluntate naturah & reformata per gratiam: sed etiam voluntate consulta inconsultaque promiscue, vt suo loco dicturi sumus. Duo igitur (si ita placet) fines ponuntur Theologiae: Vnus atque primarius, ad Deum respiciens; aUer, secundarius, ad nos & vniuersum humanum genus: De quibus ordine deinceps agendum est. Ad primum finem hoc axioma pertinet; Thes. XXXII. Primarius finis vel suminus Theologiae^ est gloria Dei: hanc eniin Theologia 6^ o?nfies etiam boni vsu sapientiae huius legitimo omnibus sfiectandam exhibet eam testatam facitmt^ prout sapientia iustifccatur a filiis suis. Matt. ii. 19. Nemini dubium esse potest, (vt ante dicebamus) quin rerum fines eo digniores sint, quo digniora objecta sunt, ad quae, tanquam ad finem iustum, iust^ contenditur: praesertim cum certitudo finis ad dignitatem ipsius accedit. quibus duabus in rebus maxime posita est scientiarum omnium, actionumque praestantia atque auctoritas. Est autem hic Theologiae objectum Deus, nam propterea Theologia appeUatur: et quidem Deus verus nam propterea Theologia reuelata vel inspirata dicitur quemadmodum ante ostendimus eamdem esse Theologiam reuelationis ac nostram. Cum itaque ampUssimum iUud objectum sit quo Theologia nostra occupatur recte primarium vel summum finem ipsius gloriam Dei esse praedicamus: quia nihil de caetero ipsi per nos potest accedere, sed tantum ipsius gloria nobis innotescere, & apudres creatas iUustrari sapientiae huius reuelatione. Atque haec ita se habere duobus argumentis quam euidentissime demonstramus quorum vnum est a natura ipsius Theologiae petitum; aUerum ab effectis consequentibus in iis quos Deo placuit aspergere Theologiae huius communicatione. Etenim ex natura est Theologiae quod huic finem , Dei gloriam omnibus co^noscendam exhibet: & tanquam Sol quidam a coeU vertice hanc sedem inferiorem nostram perlustrans. Sic gloriam iUam exponit ante ora & oculos omnium, vt si qui non credunt, de iis statui oporteat quod dicit Apostolus 2 Cor. 4. 3. 4. Si tecta est Theologia, iis qui pereunt tecta est in quibus Deus huius secuU excaecauit mentes nempe in infideUbus ne irradiet eis lumen EuangeUj gloriae Christi, qui est imago Dei, siue (vt idem aUbi loquitur Heb.i.T,.) resplendentia gloriae ipsius. Quod si a natura est, colorem lucemque a coeco, aut (f. 1414) sonum a surdo, aut odOrem ab emortuo minim^ percipi (quae tamen res naturales sunt) quia facLiltate naturae ad haec percipienda carent; eadem cert^ ac maiore potiiis argumento impares esse ineptosque homines percipiendis rebus diuinis, & supernaturaUbus credendum est; cum omni facultate vacent non ipsi solummodo, sed tota ipsa rerum natura qua facultate res iUa diuinae & transcendentes vniuersitatem naturae, prehendantur. Sed longd euidentius aUerum iUud argumentum in genere humano emicat, quod ab effectis peti docuimus. Nara res quidem iUae supernaturales ac diuinae videri ab hominibus nec secundum ipsas, nec secundum communicationem ipsarum per gratiam ,

,

,

:

^

,

:

,

,

:

,

,

,

,

in electis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's

Opuscula theologica selecta - pagina 110

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1882

Abraham Kuyper Collection | 521 Pagina's