Opuscula theologica selecta - pagina 358

3M commune bonum totum spe boni vnius commouerent. Id enim saepenumero efficit hominum importunitas, vt dum malum vnum curare tentat, labefactet bonum reipub. interdum etiam vniuersum, Optime statuebant illi rationem aeternam esse moderatricem & arbitram humanarum legum, quam quidem natura & Scriptura docent: huius vero aeternae rationis quamdam unoqqorjV esse humanas leges, quae ratione singulari varient pro varietate rerum; sakia manente, atque adeo praecipiente varietates illa aeterna lege. Cum autem rerum humanarum nec cognitionem, nec procurationem sibi esse imperatam, neq. vero esse vtilem ad functionem suam animaduerterent ideo circumclusi cancellis vocationis suae, auctoritatem iudiciumque de ferendis legibus animo aequissimo iis permittebant, ad quos humana societatis humanae cognitio

&

procuratio pertinebat.

Hanc

rationis

communis

&

legis aeternae differentiam a particulari ratione

& huma-

quae temporariae sunt, Augustini verbis demonstrabimus longioribus quidem ilHs, sed conducentibus maxime ad huius rei inteUigentiam. Lib. i.deUbero arb. cap. 6. Responde mihi^ ait Aiigtistinus ^ vtrum ista lex quae literis promulgatur^ Jiominibus hanc vitam viuentibus opituletur ? Cui Euodius ^ Alanifestum est^ inquit: nam ex his hominibus vtique J>opuli ciuitatesque consistunt. Quid ipsi homines., inquit Augustinus ^' populi? eii/sne generis rerum sunt^ vt interire mutarive non possiiit^ aeternique omnino sint; an vcrb mutabiles ^ temporibusque subiecti simt? Euodius.^ Mutabile planc^ inquit.^ atque tempori obnoxium hoc genus esse quis dubitet? Tum Augustinus ^ Ergo si populus sit bene inoderatus ^' grauis^ comnmnisque vtititatis diliin quo vnusquisq. minons rcm priuatam quam publicam pendat; gentissimus custos nonnc rcctc lex ferttir.^ qua huic ipsi populo liceat creare sibi magistratus per quos sua res id est^ publica administretur ? Cui Euodius^ Rectc prorsus. Hlc Augustinus Porrb si paulatim deprauatus idem populus rem priuatam rei publicae praeferat.^ atque habeat venale suffragium.^ corruptusque ab eis qui honores amant regimeninse flagitiosis consceleratisqiie committat.^ non?ie item rectc , siquis tunc exstiterit vir bonus qui plurimum possit.^ adimat huic populo potestatem dandi honores 6^ in paucorum bonorum vel etiam vnius redigat arhitrium? Et id recte.^ ait Euodiiis. Cicm ergo.^ Azigustinus inquit.^ duae istae leges ita sibi videantur esse contrariae (f, 1479) vtvna auferat altera; 6^ cum ista earim honortini dandorum populo tribuat potestate?n nis

legibus,

;

.^^

^

^

.^

.,

.,

.^

.^

in vna ciuitate simul esse possint.^ num ferri minijnc debuisse? Cui Euodius nullo modo. Appellcmus ergo., Augustinus inquit.^ istam legem (si placet) temporalem; quae quamuis iusta sit.^ conwiutari tamen per tempora iustc potest. Euodius annuens , Appellemus. Subijcit Augustinus.^ Quid? illa lcx quae summa ratio nominatur.^ cui semper obtempcrandum est &= per quam mali ftiiseram., boni beatam vitam mcrentur., per quam deniq. illa , quam temporalem vocandam diximus , rectc fertur rectcq. mutatur.^ potestne ctiipiam intelligenti non incommutabilis aetcrndquc videri? An potcst aliquando iniustum esse., vt mali miseri., boni autem bcati sint; autvtmodestus df grauis populus ipse sibi magistratus creet.^ dissolutus vcro &= nequain ista licentia careat? Euodius.^ simul video.^ inquit, hanc actcrnam esse atque incommutabilem legem. Tum Augustinus etiam te videre arbitror in ista temporali nihil esse iustum atque legitimum.^ quod non ex hac aeterna sibi ho?nines deriuaueri?it. A^atn si poputus iile quoda?n te??ipore iustc ho?iores dedit.^ quodam rursus iustc ?ion dedit; haec vicissitudo ie??iporalis vt iusta ex illa aetcr?iifate tracta est: qua se?nper iustum est graue?n populu?n ho?iores esset., darc, Ieue?n non dare.^ an tibi aliter videtur? Asse?itior^ ait Euodius. Vt igiiur.^ Augusfmus inquit.^ breuiter aeternae legis ?iotio?iem quae i??ipressa ?iobis est., qua?itu?n Tu.^ si valeo.^ verbis explicem; ea est.^ qiia iustu?n est vt o??i?iia si?it ordi?iatissima.

secunda

ita

lata

dicevius aliquam

sit.^

earum

vt nullo iniustatn

modo ambae esse.^

(Sr^

.,

.^

.,

.^

aliter

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen