Opuscula theologica selecta - pagina 115

DEVERATHEOLOGIA. &

95"

vel sensus communis testimonio sed caussas ciim mutationis caussae sint in principiisjhuius sapientiae, ex quibus homines Theologiae scientes constituti sunt, eorum autem principiorum duo sint genera: 6 quibus vnum, videlicet Natura, principium eorum est qua homines sunt ; alterum , puta gratia , principium eorum est qua praediti sunt supra suae naturae modum hac sapientia Cert^ fieri nullo pacto potest , quin variis mutationibus & per mutationum gradus ad comprehensionem sapientiae huius perducantur. Naturam , quia. principium est commune omnium hominum , omnes sentiunt esse mutabilem , & quasi volui perpetuis gyris ac mutationibus. Gratiam vero per mutationum gradus in hominibus agentem, proprie non alij vident, quim quorum oculos Deus collustrauit gratia: Signa vero illius gratiae interdum etiam videre possunt homines a gratia illa testatur luculentissim^

non peraeque

,

omnes vident

:

Nam

vident.

:

Horum

vero principiorum in vnum idemque subiectum vna concurrentium Nam vt natura subiecti per se ad interitum fertur, hominem naturalem siue externum hiominem nostrum minui atque corrumpi necesse est; internum vero, quem agit gratia, in dies augeri atque renouari. 2. Cor. 4. 16. Quo fit, vt nos omnes, quos Deus gratiose Theologiae suae alumnos fecit, retecta facie gloriam Dei vt in speculo intuentes, in eamdem imaginem transformemur ex gloria in gloriam, sicut a Domini Spiritu. 2. Cor. 3. 18. Sic naturae infirmitas per se in dies eo magis deficit, quo magis proficit gratiae efficacitas, cuius gratiae auctor est Spiritus virtute sua: (f. 1418.) Spiritus, inquam, ille Dei, qui omnia haec in omnibus efficit, distribuens priuatim singulis sua dona sicut vult, i. Cor. 12. 11. & Theologiam vel diuinam hanc sapientiam non communiter solum, sed etiam seorsim ac singulariter cum vnoquoque herede diuinae gratiae, communicat efficacissime. Quemadmodum autem in vnoquoque membro Christi, sapientiae huius coelestis participe, certus non potest dari modus Theologiae: sic etiam incertum plane esse modum statuamus necesse est, si rationem tam multorum hommum quos Deus parquam rem altera hac xxxvii. Thesi ticipes effecit Theologiae inter se comparabimus visum est exponere. Jnter oiunes variat haec Theologia.^ quia pliisin his quam inillis natura mifmitur &= inualescit gratia: etsi hic nemo ex omnibus totam formam nostrae Theologiae perfecte per omnia comprehendit. Huius propositionis tam euidens ratio est, vt exphcationis egere minime videatur. Nam quemadmodum ex duobus iUis principiis, quae ante statuimus, mutationem in seipsis experiuntur singuh: ita etiam ab iisdem principiis tactum est, ut sapientiae huius modus inter omnes homines sit diuersissimus. Etenim, vt de natura dicamus priore loco bifariam considerari a nobis eam necesse est; qua communis omnium, & qua singularis ac vniuscuiusquepropria, alienissimi.

effectus plan^ diuersus est.

,

:

.^

,

siue (vt Patres dixerunt) ^fa^axrjy^tgtxj;'. Quod si proprium & jjfa^axr^gngtxjjv singulare'mque naturam suam vnusquisque hominum obtinet: quis iam ex eo non videat, natura quidem communi omnes habere inter se conuenientiam , singulari vero ac propria differentiam intercedere ex necessitate naturae? Ergo vt secundiim naturae communis mutationes, omnes homines subeunt mutationis leges communiter; ita quoque secundiim naturae particularis propriaeque rationem suas mutationes fert quisque singulariter. Et sicut in rebus corporeis natura hominis cuiusque suas vices & successiones rerum obiens paulatim minuitur ac tandem interit; tah profecto iure in rebus ad animum nostrum pertinentibus mutationem deminutionemque naturae agnoscimus. Quod autem in ratione singularis naturae ad deminutionem interitumque suum contendentis , idem ex diuerso in ratione gratiae in Dei seruis & piis omnibus augescentis. atque ad perfectionem suam feUciter assurgentis, opus est contemplari; quia decrementum ilHus est huius incrementum. Tantiim hac in re discrimen est, quod illa

decrementa deminutione'sque naturae ex

vi gratiae aduersantis

,

tandemque expugnaturae

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen