Opuscula theologica selecta - pagina 143

THESESTHF, OLOGICAE.

121

Ciim autem ex natura sit morum naturalium nostrorum, ex Scriptura vero sit 9. supernaturalium morum & ad vitam aeternam pertinentium auctoritas , certc ipsa Naturae cum Scriptura S. comparatio de(f. i6o7.)monstrat, vt nihil morum naturalium extra, praetcr, aut contra naturam, ade6que nisi a natura docetur, ita supernaturalium, qui ad vitam futuram spcctant, nihil extra, praeter, aui contra Scrii)turam, nisi (juis fortc naturam in suo gcncie nihil nisi ex Scriptura doceri debere aut posse perfectam, Scripturam vero minus perfectam statuat, ac proinde magis in natura :

Deum, quim in Scriptura sapuisse. 10. Earum vero Traditionum, quae ad discipUnam

pertinent, distinctiones illac simt propriae, quae a Pontificiis in hac caussa adferri solent. i. has esse perpetuas vt (exempU caussa) sacros coetus haberi, &c. iUas temporarias , vt haberi in pubUco, aut secreto, ante meridiem vel post &c. 2. has vniuersales esse, & particularcis illas. aUas Liberas. Nam quaccunque fidei & inorum 3. aUas esse Necessarias, sunt, ea proprie sunt necessaria, aut primo per se, aut secundario. quae ordinatae sunt ad principium suum immutabiUter. 11. Cimi autem discipUna nihil sit aUud quam iusta auxiUatrix, atcpic administra morum, certa hic distinctio a nobis statuitur. Nam quaecunque documenta fidei fine suo perpetuam, vniuersalem & ncccsdiscipUnae sunt, quae genere, specie, sariam ordinationem coniunctionemque habent cum regula fidei & morum, corum non est traditio nam in Scripturis sacris comprehensa sunt exi^resse aut analogicc. Quaecunciue vero in circumstantiis posita sunt, eorum traditiones in Ecclesia esse aut esse posse, verumtamen temporaleis, particulares & Uberas agnoscimus. Atque harum quidem traditionum quae in circumstantiis versantur lex fertur a 12. Paulo I. Cor. 14. t6 Bvaxrjnov^ xcu x6 xaxd xalt»', honestum decus & ordo, quae in singuUs Ecclesiis pro commoditate ipsarum procurantur atque ordinantur in re praesentc vt idem Apostolus dicit i. Cor. 11. jVani (ait optime Seneca Epistola 22.) qnacdain non nisi a praesentc nionstrantur. JSloa potest mcdicus per epistolas cihi aut balnaci tempus eligere: vena tangcnda est. Vetus proucrbium est^ gladiatorem in arena capcrc consilium. Sed harum tamen traditionum certus modus atque duratio tenenda cst. Modus, vt externum hominem dicantur abUgare ad iustum ipsarum vsum in veritate, simpUcitate, sine superstitione, sine tyrannide, id est permanente Ubera interni hominis conscientia: duratio vero, vt tantisper in Ecclcsia obtineant, dum verum sanctum, iustum legitimumque finem suum assequantur, statu vero mutato abrogontur, ne vero, sancto, iusto, legitimOque praeiudicent, vt serpente aeneo factum fuisse legimus a rege Ezechia. 2. Reg, 10,

&

&

&

&

:

,

&

VII.

DE TRADITIONIBVS. Thesis prima.

nttqn!ioai.s;^ Hebraeis Lekac ^ id est, perceptio generaU complectitur, quod scripto vel sine scripto ad nos peruenit: plerumque tamen de doctrina non scripta sed ore tantiim & quasi per manus tradita in vulgo accipitur. 2. Traditio itaque definitur, verbum Dei quod non fuit ab authore scriptum, id est, a Deo, aut ab eo homine, abs quo primum fuit Ecclesiae traditum. 1.

Traditio quae Graecis

significatione

omne

,

id

,

16

3,

Traditionum

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen