Political speeches by Abraham Kuyper and others - pagina 115

11

zich al spoedig

op even eenzijdige paden.

Het duurde

niet

of ze bekreunden zich om wat Land en Volk wederMaatschappelijk kozen ze elk voer, ganschelijk niet meer. hun eigen beroep, en verzuimden allerminst zich hierop met volle Maar de eigenlijk borst en krachtsinspanning toeteleggen. magnetische kracht ging op hen toch uit van het geestelijk Nog in deze wereld vertoevend, leefden ze saam mysticisme. door een mystiek gespannen verbeelding steeds meer in een visionaire wezenheid in, zoo abstract en zoo eenzijdig, dat ze, om niets anders dan om hun eigen ziel zich bekreunend, zelfs het lokken naar Jezus van hun eigen kroost verwaarloosden. Wat de nood, die uit Spanje op ons indrong, een korte eeuw zoo warm en innig had saamgebonden, geraakte, toen de zon van voorspoed en volkswelvaart ons beschijnen ging, uit zijn natuurlijk verband los. Hier werd de Fortuin, daar de Mammon te hulp geroepen, en naast deze beiden in dezen stillen kring wel God Drieëenig, maar dan als een iang,

psychologische gevoels-God aangebeden. En zoo ging ten in geestelijke machteloosheid te loor, wat voor nog korte jaren onder de banier van het Calvinisme als hoogzoo staand bedoelen, en als rijk in veerkracht, saam Kerk, Land en Volk in één heilige groep omvattend, op onze erve gebloeid en Europa verbaasd had. In de weer dor geworden aarde schoot geen kiem van krachtig leven meer uit. En wat nog slotte

den Wortel

in Christus mocht opbloeien, liet zijwaarts of althans buiten het volksleven om, zijn edeler geuren uitstralen. Zoo verrijkten we ons van alle kant in beurs en geldkist, maar verbleekt was ons de nationale tint op 't volksgelaat, 't Werd uit

Kees of Patriot. Tevreden was niemand meer. 't Snakte naar ommekeer. En toen dan eindelijk toch uit Parijs het geroep om Volksbevrijding ons door de wolken kwam toeschallen, wendde zich schier geheel Nederland van het Kruis van Golgotha naar den Vrijheidsboom af. Het bleef, zoo ge wilt, naar Genève gluren, maar zóó, dat het den eenigen Calvijn uitruilde voor Jean Jacques Rousseau. Zoo bleef het, en zoo werd het zelfs in immer droever zin op onze erve steeds meer „de dorre aarde" en (de verkorenen die zalig werden, nu buiten gesloten) sproot uit den Wortel in Christus schier geen kiem meer uit, die Land en Volk doordringen en tot nieuw opleven bezielen kon. Ja, meer nog, het werd hier erger dan waar ook. al al

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen