Gomer voor den Sabbath - pagina 164

„VERGEET GEENE VAN

l6o

ZIJNE

WELDADEN."

En toch, wat komt er van het herdenken van Gods trouw in ons leven wat onder ons zingen wat onder ons bidden vaak terecht Zoo soms, als we, bij een nieuwen mijlpaal van ons leven aangekomen ons nederzetten om den weg te herdenken dien we afliepen, is er zin en behoefte in ons hart, om ons althans de groote uitreddingen van ons leven weer tebinnen te brengen. En wat is dan de eerste uitwerking van deze overdenking bij Gods kind? Is het niet, dat hij schrikt bij het opmerken, hoe hij tal zelfs van wondere uitreddingen schier geheel uit zijn geheugenis had laten wegvloeien ? Hij leeft nu weer terug in zijn verleden. Hij doorleeft nog eens met beving in het hart de bange stormen die hij is doorgekomen. En nu komt het hem weer voor den geest, hoe hij toen worstelde om redding, nauwlijks op redding meer hopen dorst, en toen eindelijk toch die redding kwam, danken kon met een innigheid, alsof hij althans deze weldadigheid zijns Gods nimmer, nimmermeer zou kunnen vergeten. En toch, nu hij er weer aan denkt, nu ontdekt hij tot zijn zelf beschaming hoe er desniettemin twee, drie en meer jaren van zijn leven konden voorbijsnellen, dat hij er toch niet aan gedacht had, het toch uit zijn herdenking had laten wegglippen, en den herhaalden dank voor de verleende genade schandelijk had verzuimd. En dat niettegenstaande hij sinds zoo keer op keer Psalm 103 had gezongen, o, Dan heette het weer uit de volle borst: „Vergeet niet éen van zijn weldadigheden " en die dat zong, zong er ,

,

,

,

,

,

!

zijn eigen oordeel in uit.

Helaas, zoo zijn wij, hulpelooze, koude, ongevoelige, zondige wezens. God de Heere goed genoeg, om te worden aangeloopen in den dag der benauwdheid. Een heerlijk God om in den nood onze Redder te zijn. En, o, zoo gretig zijn vertroostend aangezicht gezocht, als de ziel in ons overstelpt is. Maar als Hanna haar kind maar heeft of Hizkia maar weer van ziek gezond wordt of Jonas maar weer uit het ingewand van het dier gered is dan is het of het vergeten van Gods weldadigheden ons opzet en het niet herdenken van zijn trouw onze toeleg was. Ge zoudt zoo zeggen zulk een angst had u zoo diep geroerd dat het zulk een wondere redding u zoo machtig aangegrepen niet niet uit uw gedachtenis weg moest hmnen gaan. En toch lang meer, of heel andere dingen verdrongen de heugenis van de goedertierenheden des Heeren, en gij gingt in vergetelheid van zijn liefde uw weg. ,

,

,

,

,

:

,

,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen