Gomer voor den Sabbath - pagina 174

„ALS KAF VAN DEN DORSCHVLOER

170

" !

Daarna is de maaier op dat goudgeel graan ingegaan, en sloeg den sikkel in en bond het in schooven. En zoo kwam de schoove op den dorschvloer, en de dorscher sloeg er de graankorrels uit er

,

de hulzen. Toen lag het daar onderscheidenlijk, los de graankorrels, en daarom hetgeen van aire en halm was overgebleven, en dat overgeblevene was het kaf. Straks komt de wanne en kaf en koren liggen voor het laatst vereenigd op de gespannen vacht; en op die wanne blijft dan het wichtig graan liggen en wordt in de korenmaat opgevangen maar het kaf is te licht bevonden, en verstuift bij het schudden, op den wind of wordt straké in een hoek weggeworpen. Eens heeft datzelfde kaf dns tier en sap gehad. Eens groende het aan den halm rijk en weelderig, en stal veel meer het oog dan het graan dat in de huls verborgen zat. o, Hoe scheen, wat nu kaf wierd, toen schoon en sierlijk! En nu, waartoe anders is het nut, dan om te verstuiven op den adem des winds, of met vuur verbrand te worden? ,

,

,

Er

is

meer nog.

Wat op den

dorschvloer als kaf wegstuift was aanvankelijk met het tarwegraan zoo innig dooreengevlochten. Ge kondt niet zeggen waar het kaf uitscheê en het tarwegraan begon. Het was al aan éen halm; saam éen plante. En niets scheen aan te duiden, dat het met kaf en koren een zoo geheel onderscheiden afloop zou hebben. Ze schenen lotgemeen ; en toch op den dorschvloer heeft dat een einde. Dan komt er onherroepelijke schifting, en gaat het koren in de schuur en is het kaf voor het vuur. Zooals Jezus het van die twee op den akker zei: „Twee zullen

op den akker

,

zijn.

verlaten worden

En de een

zal

aangenomen, en de ander

zal

" !

Dat is de schriklijke schifting tusschen koren en kaf. Die twee waren misschien een vader en een zoon een dochter en haar moeder. Twee, die bijeenhoorden; die elkaar liefhadden en omstrengelden die elkaar hielpen en gesteund hadden. Juist zooals het kaf het koren doet. Want merk er op het kaf is de moeder en het koren de dochter. Eens heeft die huls en spriet en halm het koren, het sap uit de aarde toegevoerd; dat koren geschut voor de felle zonnestralen. En toch, zooals Jezus zei: „De eene wordt aangenomen, en de andere zal verlaten worden ," zoo ook gaat het op den dorschvloer. De dorscher neemt het koren aan en brengt het in zijn voorraad;

;

,

,

schuur, en het kaf laat hij.

Het kaf is,

is voor den wind. Of als het voor den wind wordt het straks een prooi der vlammen.

te wichtig^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen