Gomer voor den Sabbath - pagina 129

„HOEVELE ZONDEN HEB IK?"

I25;

Dit komt daarvandaan, dat Job zegt, wat gij denkt; maar vaak denkt, zonder het zelf te weten. Hoor het maar, als Job in de wanhoop zijns harten voor zijn God uitschreeuwt: „Hoeveel misdaden, hoeveel zo?iden heb ik? Maak mij 7nijn overtreding en mijn zonde beketidf" Want dat roept Job uit, niet om ontdekkend licht over het boos gedichtsel van zijn hart te ontvangen; neen, maar wel terdege, alsof hij zeggen wilder „Gij kunt mij niets aantijgen; ik sta niet schuldig; er is geen zonde van aanbelang, die mij door God of menschen kan bewezen worden " Immers er gaat vlak vooraf: „ Ik weet, dat ik rechtvaardig zal verklaard worden T' Dat nu Job hierin tegenover Zofar recht sprak, mag u hier niet ophouden. Tegenover de majesteit des Heeren Heeren sprak Job dwaasheid! En alleen in dit opzicht raakt dit woord u. Want laat het u gezegd zijn: Wat bij dien wanhoopskreet over de lippen van Job gleed, dat woelt telkens ook uit den bodem van uw hart op. o, Gewisselijk, ge bekent wel zondaar te zijn; maar, zoo vraagt het arglistig hart gedurig: Waarin bestaat dan toch eigenlijk inijn zonde? Schuld wilt ge wel belijden; maar kunt ge schuld belijden? Voelt ge een oordeel over heel uw persoon in uw binnenste gaan? En bij deze vraag grijpt er bij den burgerlijk braven mensch altoos een worsteling in zijn binnenste plaats: „Om oprecht te zijn, wat ik haast niet durf. wat zijn dan mijn overtredingen? Als ik zoo diep schuld heb te belijden, hoevele zijn mijne zonde?i dan?'' Natuurlijk, de ongelukkigen die eerst zijn overgegeven in een verkeerden zin en in hun jeugd of ook later zich tebuiten gingen aan zonde van godslastering, van diefstal, van dronkenschap, van die vragen dat niet. Die hebben hun antwoord. hoererij Maar zoo gij daarvoor bewaard bleeft, en genade uw voeten hield dat ze niet uitgleden dan valt op die vraag het antwoord o zoo zwaar aan uw geruste conscientie. En als ge Job dan roepen hoort: „Waar zijn dan mijn zonden?! denkt dan ook uw ziel niet soms in zichzelve: „Och, wat Job vroeg, denk ook ik in mijn binnenste, al durf ik het niet uit!

,

,

,

,

,

,

,

roepen, gelijk Job het uitriep"?

Nu

een vraag!

Waart ge nimmer

dierentuin, waar achter de traliën speelden en sprongen, al rollend door elkaar? En dat boeide u, niet waar! die lieve, spelende diertjes, waar nog geen kwaad bij was. o. de moeder-tijger zitten ze achter de traliën. Maar als die kleine, lieve diertjes alleen waren, kondt ge gerust de traliën

kleine,

lieve,

Om

jonge

in

een

tijgertjes

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen