Gomer voor den Sabbath - pagina 117

H3

„DEN MEDICIJNMEESTER NIET VAN NOODE.

ge er heusch meê in de war raakt. Maar de geestelijke hoogmoed komt bij dezulken toch al spoedig door de gaten van hun opgelapt en ge merkt wel hoe arm aan teederheid en aan kleed gluren innerlijke ontfermingen hun hart is. Op den duur houden deze lieden van de nagemaakte godzaligheid het in wezejilijk geestelijke kringen dan ook niet uit. Maar als ge deze /y^Z-^^r/^/*?;; nu eens niet meetelt, neen, waarlijk, dan zult ge in deze godzaliger gezinnen geen zweem van dien overmoed vinden, die pocht op eigen geestelijke gezondheid. Het is zoo, ze kunnen soms roemen. En het zou de eere van Gods liefde te na komen, als ze het zwegen. Aan genade hebben ze wel waarlijk kennis. En als ze indenken hoe ze weggeworpen lagen op de vlakte des velds, en hoe ze der verkwijning nabij waren o dan kunnen ze geen woorden genoeg vinden om den lof te verkondigen van dien éenigen Medicijnmeester, die hen opzocht, en hun etterbuilen uitdrukte, en hun wonden zalfde, en hun zoo kostelijke medicijn gaf, dat er, ja, waarlijk, bij vroeger gezien, een wonder aan hen is geschied. Dat is geen eigen roem, maar enkel grootmaking van den naam van dien éenigen Arts der zielen; een prijs voor zijn kostelijk medicijn van loutere genade. Maar als ze hun ioesiafid indenken, zooals die nu dan is, neen, ;

,

,

,

,

,

dan roemen ze niet in kracht; dan verheffen ze zich niet boven de anderen; maar weten ze, o, zoo goed, dat zij het juist zijn, die eiken morgen en eiken avond dien Medicijnmeester weer van noode hebben. waarlijk,

Dat komt daarvandaan dat ze zich niet onderling aan elkaar, noch aan de lieden der wereld, maar aan dien Medicijnmeester ,

zelven meten. Hij alleen

en hun is door dien Medicijnis waarlijk gezond^ meester de heerlijke belofte gegeven dat als de kuur eens geheel ten einde is, ze Hem dan gelijk zullen wezen (I Joh. 3 2). Al het verschil tusschen die anderen en hen bestaat dan ook juist hierin, dat die anderen, bij al hun verterende krankheid, evenals teringzieken nog maar altoos van geen „bedenkelijke kwaal" hooren willen en door alles heengaan en geen Medicijnmeester zien kunnen. Terwijl deze kinderen Gods omgekeerd diep overtuigd zijn van de gevaarlijke krankheid, die ze met zich sleepen, en al hun hope stellen niet op hun sterk gestel, maar eeniglijk op dien kundigen Medicijnmeester, die er reeds zoo duizenden bij duizenden, die even doodelijk krank waren, voor ,

:

,

altoos

van den dood heeft gered.

Daarom denken

ze

zoo

telkens

aan dat prachtige Vaderhuis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen