E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 160

162

ZOND.

XXIX. HOOFDSTUK

VI.

ZESDE HOOFDSTUK. Doende het brood

voortkomen en den

uit de aarde

wijn die het hart des n^enschen verheugt. Ps. 104: 14, 15.

Elke voorstelling alsof de Christus op magische wijze heerlijkt

lichaam

ons lichaam overbracht,

in

elk denkbeeld, alsof

het heilig

bij

Avondmaal

is

iets uit zijn ver-

alzoo afgesneden tevens

iets

anders over onze lippen

ging dan gewoon brood en natuurlijke wijn. In dat brood en in dien wijn schuilen geen geheimzinnige krachten, en hetgeen aan den heiligen Disch

mond

onzen

tot

ingaat,

brengt als zoodanig

niets toe

aan onze

van het brood en het drinken van den wijn behoort

eten

maar

acte;

lische

is

ziel.

tot de

Het

symbo-

op zichzelf zoo weinig voertuig van de geestelijke

genade, dat een zwaar gewonde,

die,

door verminking aan den

noch brood noch wijn nemen kon, deswege (ook zonder

te

mond

zelf

eten of te

drinken) in niets den geestelijken zegen derven zou.

Om

kras en duidelijk te doen uitkomen, placht Calvijn te zeggen,

dit

dat het eigenlijke

zoo

uit,

dat onze

Avondmaal ziel,

terwijl

in

we

den hemel gevierd werd. Hij drukte

dit

aanzitten aan den heiligen Disch, in den

hemel wordt opgetrokken, en na aldus opgetrokken te zijn door Christus gevoed wordt met zijn verbroken lichaam en vergoten bloed. Dit is dan natuurlijk niet van een enkele ziel bedoeld, als

op zekeren

eenzelfde

Dag des Heeren

in alle

maar moet zóó verstaan, dat heilig Avondmaal op

kerken het

ure gevierd wordt, de zielen van alle geloovigen in den hemel

worden opgetrokken; in die gee telijke verrukking allen saam met Christus vereenigd zijn; en, dank zij die zalige vereeniging met Christus als hun hoofd en onder elkander als leden, alsnu op buitengewone wijze met

zijn

vergoten bloed en verbroken lichaam gevoed worden.

Toch moet plaatselijke

dit

denkbeeld van Calvijn niet verstaan, als bedoelde

overbrenging van de

ziel

hij

een

naar den hemel. De gedachte alsof

aan het Avondmaal ontzielde lichamen nederzaten, terwijl de zielen elders waren, is nooit bij Calvijn opgekomen, en zijn krasse uitdrukking koos

maar dan ook met

hij

alleen,

de

Roorasche en Luthersche

opzet,

om

ons voorgoed af

leer, die zich

maar

te

brengen van

nooit van de zichtbare

teekenen kon losmaken, en juist daardoor nooit tot den wezenlijken Christus doordrong. Ons Avondmaalsformulier verklaart ons Calvijns gedachte

dan ook nader,

als het daar Jjeet:

„Opdat wij dan met het waarachtige

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen