E voto Dordraceno - pagina 171

ZONDAG

VIII.

HOOFDSTUK

159

III.

nagedacht noch ze onderzocht, en er eenvoudig in het paradijs uit gedronken, en haar water heeft verkwikt. Maar sinds rees tegenspraak en

Icwam

er bedenking.

Deze wateren waren de goede wateren

riepen priester en wijsgeer dat ze een anderen

God

elders bronnen vloeiden van veel zuiverder gehalte.

ook

niet,

en ginds

begiftigden, en dat

En

toen

is

natuurlijk

deze bron de nadere onderzoeking gevolgd en heeft die onderzoeking tot nadere formuleering geleid, en alzoo is toen de heerlijke formule gebij

vonden van den Drieëenigen God, en bij- deze formule blijven we en moeten we blijven en daar gaan we niet van af, zoolang als er, van welke zijde ook, nog tegenstand openbaar wordt. Maar gaan we eenmaal den hemel binnen en verkeeren we eenmaal onder de volmaakt rechtvaardigen, o, dan vallen ook voor ons al deze formules, die slechts dienst doen voor ons eindig bewustzijn, weg; weg alle kennisse die nog slechts ten deele was; en het wordt weer, ja beter nog dan in het paradijs een eenvoudig drinken uit de wateren van deze Bron des eeuwigen levens, en in dat drinken zalig zijn.

De zaak

staat dus zoo:

Adam

heeft in het paradijs rijk en vol genoten,

de gemeenschap met dienzelfden Drieëenigen God, dien wij aanbidden, en die aangebeden wordt eeniglijk door

de

formuleering

van

de

alle

engelen en gezaligden; maar

Athanasiaansche geloofsbelijdenis doet slechts

en v/el als middel om ons bewustzijn te wapenen tegen van het ongeloof dat ons, zondaren, anders verstrikt en bedwelmt. Want wel zullen er ook in den hemel der hemelen uitingen en klanken zijn, om het Eeuwige Wezen lof te zingen, maar van die hemeltijdelijken dienst,

den

twijfel

is wat we op aarde stamelen, nog slechts de flauwe matte, zwakke afschaduwing. En zoo komt het dan ook, dat de klare, heldere belijdenis van den Drieeenigen God eerst in het Nieuwe Verbond bepaalder vorm aanneemt, en dat ge toch wel in het Oude Verbond merkt: „o, Gewisselijk, ook de God die daar en toen wierd aangebeden, was wel waarlijk dezelfde Drieëenige God!"

sche klanken

Maar

toen dan nu, dank

den ondoorgrondelijken ontfermingen onzes in den schoot der kerk was neergelegd, toen was het er nog verre vandaan, dat daarom, ieder zondaar nu zeggen zou: „Dus zal ook ik eens in de belijdenis van dien Drieëenigen God zalig zijn!" o, Neen, integendeel. Toen hebben nogmaals alle zondaren vonden Gods, ten

leste

zij

deze klare, heldere, doorzichtige belijdenis

gezocht, om aan den drang en de klem van deze zalige belijdenis te ontkomen. En dat was natuurlijk. Want had die belijdenis gelijk, dan hadden zij ongelijk, en moest de dood gelegd op al hun uitdenksels, en konden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen